İnsan Olmak ve Kendini Olduğun Gibi Kabullenmek!

İlk bencem bu benim. Çoğu zaman kendi kendime böyle hissediyorum acaba bu normal mi? Bendeki sorun ne? Neden olmuyor bir türlü vs gibi sorular sorardım bu soruları soran varsa bu bence sizlere yardımcı olacağını düşündüğümden paylaşıyorum. Hemen konuya geçelim:

Ergenlikten sonra kimliğimiz gelişmeye hala devam ediyor ve bu süreçte kendimizi yargılamak, acımasızca eleştirmek yerine kendimizi olduğumuz gibi kabul etmek ve kendimize şefkatle yaklaşmamız gerektiğini size hatırlatmak istiyorum.

Kimse kimseden üstün değil, aynı şekilde de kimse kimseden eksik değil. Özellikle kişiliğimizin geliştiği çağlarda.

O yüzden başımıza gelen olaylar yüzünden kendimizi suçlamak, acımasızca eleştirmek (zorbalamak), olayları suçlamak, ebeveynlerimizi, yaşadığımız toplumu, ülkeyi, şartları suçlamak yerine başımıza gelen durumu kabul etmek, bunlarla yüzleşmek, gerekirse kendimize zaman ayırmak, biraz kafa dinlemek, tek kalmak kendimizle uzun bir süre vakit geçirmek gerekiyor. Daha sonra çözümü varsa bir hedef ve çözüm yolu bulup bunun için gayret göstermek gerekir.

Kendinizi sürekli birileriyle veya bir durumla (genelde geçmişimizle olur bu) kısıtlamayın. İster kişilik, ister görünüş, ister kariyer isterse de cinsel yaşamımız.

Hislerinizden kaçmayın onlar sizinle birlikte bu hayatta varlar. Sizi siz yapan şeyler bunlar ve size özeller.

Bu duyguyu bastırayım, kenara atayım, yokmuş gibi davranayım derseniz sadece bunları biriktirmiş olursunuz.

Eğer o an mutsuzsanız bunu kabul edin. Bugün, şu an mutsuzum ama bu yaşamama engel değil, günlük rutinlerime engel değil deyin.

Cinsel yöneliminizi çok sorgulamayın bırakın kalbiniz kimden hoşlanıyorsa ondan hoşlansın kendinizi kısıtlamayın, su akar yolunu bulur gerçekten hayata bir şans verin. O sizi olmanız gerektiği yere götürecektir.