Çünkü Varlığımın Kendisi Buna Değer

Aslında insanlarda maalesef bir öz güven eksikliği var. Kendilerini kanıtlamaya, fark edilmeye, uyum sağlamaya mecburmuş gibi hissettiriyorlar kendilerini.

İnsan ilk önce kendine, bedenine ve ruhuna saygı gösterecek. Her insanın içinde bir Cevher vardır. Bunu belki de kendi bulamayabilir ama er ya da geç farkına sonradan varıyor. Ama iş işten geçmiş oluyor o zaman.

Dedik ya insan ilk önce kendine saygı duyacak. Ama kendini de beğenmeyecek. Kibir abidesi olmayacak, narsist olmayacak. Mütevazi, tevazu içinde sıradan bir insan olmaya gayret edecek. Dediğinizi gibi kimseye kendimizi değer biçmeye gerek yok. Altın çamura düşse de, çamura bulansa da yine altın, altındır.

Ama Altın ya da cevher olabilmek için de insanın çocukluğunun da dolu dolu geçmesi gerekir. Bunu sağlayabilecek olan da Ailedir. Bir çocuk nasıl yetişirse öyle büyür. âlim de oluverir, Zâlim de oluverir. Sen nasıl yol gösterir isen o da, o yoldan yürür. O yüzden de usûlsüz vûsül olmaz.

İnsanların kendilerini sevmemelerinin, öz güven eksikliğinin altında ilk önce Aile yatar. Çocukluk dönemindeki, gelişim çağında ki dönemlerdeki travmalar çocuğa yol gösterir. Ama o yol sağa mı? gider yoksa sola mı? gider işte buna aldığı terbiye ortaya koyar.

Ebeveynlerin çocuk yetiştirirken en büyük hataları da çocukları ötekileştirmektir. Onları görmemezlikten gelmek değimidir. Bir çocuğun ilk Mürşidi Annesidir. Anne çok önemlidir. İster eğitim, tahsil görmüş olsun ya da hayat bilgisi tecrübesi olmuş olsun. Annenin tecrübeleri çok önemlidir. aldığı ilim tahsili de öyle. Bazıları ilim öğrenir ama fayda etmez. Bazıları da ilim almaz ama tecrübesi çoktur.

Günümüzde en büyük hatalardan biride çocuklarla ilgilenmemektir. Çocukları yalnız bırakmaktır. Okul başlı başına eğitim vermez. Temeli atacak olan ilk önce Annedir. Ama çocukluk dönemin de şu hataları yapan çok insan var...

- Git başımdan, şimdi işim var.

- Sen de ona verme,

- O vurduysa sen de vur. Aynısını da ona yap.

- Her şeyini herkese verme

- Akıllı ol, canım olma, canımsın mısın?

-Tv seyrederken bana bir şey sorma

- Sus, konuşma. Bana cevap verme

- İşim gücüm var seninle ilgilenemem. Gibi gibi gibi...

Çocuklarımızı başımızdan uzaklaştırabildiğimiz kadar uzaklaştırıyoruz. Ama hiç dinlemek için onlara zaman ayırmıyoruz. Siz o çocuğa böyle davranırsanız o da hayatına bunları tatbik edecek. Kendini öyle yetiştirecek. Vicdandan, merhametten uzak bencil bir şekilde. Siz onu hiç dinlemediniz ya. O da toplumda kendini ifade edemeyecek. Okulda bile parmak kaldıramayacak. Çünkü siz onun öz güvenini yitirdiniz. Hep sus dediniz, konuşma dediniz. Git başımdan dediniz. Peki söyler misiniz bu çocuk hayatta nasıl başarılı olacak. Nasıl mücadeleci olacak. Öz güveni nasıl olacak. Hep bir kenarlarda ve arkalarda olacak. Pasif bir insan olacak. Liderlik ruhu asla olmayacak. Bu çocuk sizce kendini ne kadar sevebilir söyler misiniz?

Siz o çocuğa tam tersini yapıp paylaşmayı öğretseydiniz. Her konuştuğunda onu dinleseydiniz. Yanlış olsa da dinleyin. Bırakın çocuklar konuşsun. Bırakın başınızı ağrıtsın ne olurdu. Yanlışsa sözleri düzeltebilirsiniz. Doğru olanı siz ona göstereceksiniz. Bak bu böyle olmaz, doğrusu budur deseniz. Çocuk bu siz ne dersiniz ona zaten inanır.

Eğer siz onu dinlemezseniz şayet gider o da başkalarını dinler. Ama o dinlediği kişiler de Yanlış insanlar olma ihtimali yok mu? Elbette ki var.

Siz bir çocuğa ne kadar zaman ayırırsanız ve ne kadar dinlerseniz o çocuğun öz güveni yüksek olur. Toplumda kendini gösterir. Girişken olur. Mücadele etmeyi sever. Hayata olumlu bakar. Olumsuzluklar onu yıldırmaz.

Ben olaylara en baştan yani çocukluk döneminden ele aldım. Elbette ki insanlar değişir. Ama bunun temelinde de Aile ve sosyal çevre vardır. Kaliteli insanlar size çok değer katar. O güzel kaliteli insanlarla olun. Zengin Parası olanlarla demiyorum Güzel âhlaklı, saygılı, tevazû olan insanlardan bahsediyorum.

İşte o zaman sende düzelirsin. Herkese kendin gibi sever, saygı gösterirsin. Başkalarını sevmekle sevgin azalmaz Azizim. Bil ki değerin artar. Sen farkına varmasan da başkaları görür taktir eder seni. Yeter ki kibir sahibi olma.

Ne demiş Mevlana. Yaratılanı severiz, Yaratandan ötürü...

Çok fazla konuştum af ola Azizim...

Herkes kendisi için özeldir, bir başkası için değil. Sadece bize aşık anlamında seven birisi ve ailemiz tarafından özel görülürüz. Kimse hiçbir şey yapmasa yani bir şey başarmasa bir başkası için özel olamaz. Siz, bize çocukluktan itibaren öğretilen düşünceler üzerinden konuyu ele alıp, bu defa onun tam tersini yapmamızı söylüyorsunuz. Bu denge değil. Nasıl ki her şeyi içine atan insan konuşunca dengeli değil, patlayarak konuşuyorsa (çünkü bunu ondan bekleyemeyiz, ok ne kadar geri çekilirse o kadar ileriye gider) bence fark etmeden yaptığınız yanlış da sevilmek ve değer görmek için varlığımızın yettiği düşüncesine sahip olmanız.

Güzel bir paylaşım, paylaşımda yer alan ifadelere katılmamak mümkün değil. Zaten insanoğlunun içinde yaşadığımız çağda suça ve umursamazlığa bu kadar yatkın oluşunun altında da bu değersizlik olgusu ve yetersizlik hissi yatıyor. Bunu bazı kişiler kendi kişiliklerinin gücüyle aşabiliyor oysa koşullu sevgi sarmalından kendi çabalarıyla çıkamayanlar yanlış yollara girip, yanlış davranışlarda bulunabiliyorlar..