Asosyal Kişilik Yapısını Gelişen Teknoloji mi Yaratıyor?

Asosyallik nedir?

Son yıllarda çok fazla duyduğumuz ve karşılaştığımız bir sözcük ve kavramdır Asosyallik. Nedir bu dersek aslında içine kapalı, kendini ifade etmekten aciz, öz güveni düşük, medeni cesareti olmayan, pısırık, silik, hatta ezik, insanlarla iletişim kuramayan kişiyi tarif eder asosyallik. Bu durum da iletişim teknolojilerinin gelişmesiyle ortaya çıkan modern bir psikolojik sorundur.

İnsan Sosyal Bir Hayvandır

Bu meşhur bir sözdür. İnsan sosyal bir hayvandır. Neden? İnsan da doğadaki bütün hayvanlar gibi doğar, beslenme, barınma, üreme ve korunma iç güdüsü taşır. Ancak doğada kendine verilenle yetinmeyip hep daha fazlasını, daha iyisini isteyip bunun için mücadele etmiştir insan ki bu yönüyle diğer hayvanlardan ayrılır.

Geçmişte avcı-toplayıcı toplumlardan itibaren insan birlikte hareket etmeyi, aklını ve gücünü birleştirip daha büyük akıl ve güç üretmeyi öğrenmiştir. Organizsayon kurmayı, birlikte hareket etmeyi ve hayatını daha kolay, daha rahat hale getirecek teknolojiyi ve sanatı geliştirmiştir. Çekirdek aileden başlayarak klanlar, aşiretler, milletlere dönüşen toplumsal birlikler kurmuştur. Toplum olma bilincine ulaşan sosyal insan yine aynı şekilde kültür, gelenek, toplumsal kurallar ve zamanla kanunlar oluşturup sosyal hayata da bir düzen getirme gereği duymuştur.

Yazılı ve Sesli İletişim Araçlarının İnsanı Sosyalleştirmesi Süreci

Türkiye özelinde konuyu ele alıyorum: İcadından 277 yıl sonra Türk toplumu matbaa ile tanıştı. Gazete kavramı ise 1860 yılında hayatımıza girdi. Okuma yazmanın İstanbul'da %6-7 seviyesinde, Anadoluda ise %0,5 civarında olduğu bir toplumsal yapıda bir kişi gazeteyi alıp okur, onlarca kişi dinlerdi. Birlikte yorum yapılır, haberler değerlendirilirdi. Radyo ise icadı en az 50-60 sene geriye gidiyor olsa da Türkiye radyo ile 1930'lu yıllarda tanıştı. Radyo pahalı bir iletişim aracıydı o yıllarda.

Yine bir kişinin evinde veya köyün, mahallenin kahvesinde bir tane radyo olur, onlarca kişi bir arada oturup haberleri (o zamanki adıyla ajansları) dinler. Sonra radyo kapatılıp birlikte torunlar, değerlendirmeler yapılırdı. Bunlar toplumu birbirine bağlayan, sosyal bağı kuvvetlendiren iletişim araçlarıydı.

Görsel Yayın Araçlarının İnsanın Sosyalleşme Sürecindeki Etkileri

Görsel Yayın araçların sinema ve televizyonun hayatımıza girme süreci eş zamanlı değildir. Sinema 1950'lerde yaygınlaşmaya başlamıştı. O dönemde açık hava sinemaları vardı. Muhitin önde gelenleri filmden önce halka birkaç söz ederdi, yöresel saz sanatçıları, ozanlar, aşıklar birkaç türkü söylerdi. İzleyiciler şarkıları, türküleri bir ağızdan söylerdi ve film sonra izlenirdi. Bunlar insanları birbirine daha çok kenetleyen etkenlerdi. 1960'larla gelince televizyon hayatımıza girmeye başladı. Televizyon da pahalı bir aygıttı.

Bu defa evlerde, mahalle veya köy kahvesinde televizyonun başına onlarca insan oturup birkaç saat süren yayında film veya haberleri izlerdi. Ama yine sinema örneğinde olduğu gibi insanlar yayın bittikten sonra birbiriyle sohbet eder hem güncel konuları konuşur hem özel sohbetlerini ederlerdi. Televizyon her eve girdikten sonra durum değişmeye başladı tabi.

Bilgisayarlar ve Akıllı telefonların Asosyalliği Körüklemesi

Televizyonlar her eve girdikten sonra bir de her odaya girdi. 24 saat kesintisiz yayınlar, onlarca, yüzlerce, binlerce yerli yabancı tv kanalları derken insanlar ekran bağımlısı oldu. Artık kimse sohbet etmiyor, herkes kendi televizyonunda kendi alemine dalıyordu. Bunun üzerine yaygınlaşan bilgisayarlar insanlar arasındaki bağı koparıp asosyalliği artırdı. Son olarak da akıllı telefonlar bunun tuzu biberi oldu.

Aynı masada oturan 3-5 arkadaş bile birbiriyle sohbet etmiyor, telefonlarına gömülüyor artık. Asosyal bireylerin artmasıyla beraber konuşma yeteneği gittikçe zayıflıyor, insanlar meramını anlatacak kadar bile ana dilini konuşamaz hale geliyor. Ve öyle bir an oluyor ki birisi tepki gösteriyor. Bırakın şu telefonları da iki çift laf edelim diye.

Sanal Ortamlar ve Asosyal Bireylerin Sahte Sosyalleşmesi

İnternetle birlikte gelişen birçok sanal platform asosyal bireylere yeni bir kapı açtı. Klavye kahramanlığı veya sahte kahamanlık gibi bir kavram ortaya çıktı. Fiziksel olarak bulunmadığı ortamda herkes istediği maskeyi takıp istediği kisveye bürünebiliyor.

Artık herkes her şeyin uzmanı, herkes politikacı, herkes stratejist, herkes hekim, herkes güzellik ve bakım uzmanı, herkes her şeyi biliyor. Ancak gerçek durum bu değil. Bireyler yine asosyal ama yüzü görünmeden sanal ortamda her şeyi bilen, esip gürleyen asosyal bireyler orada atıp tutuyor da gerçek hayatta aynı pısırık, ezik, silik karakterleriyle yerli yerinde duruyor.

Özellikle Survivor benzeri yarışmalar da insanı bencilliğe, bireysel menfaatlere, ekip arkadaşını, takım arkadaşını satmaya, böylelikle menfaat elde etmeye teşvik ediyor. Netice itibariyle gelişen iletişim teknolojileri, medya ve sanal mecralar bireyleri artık toplum olma, birlik olma, bir bütün olma duygusundan uzaklaştırıp benlik duygusunu ve asosyalliği körüklüyor.

Diğer bir açıdan bakarsak adına "SOSYAL MEDYA" dediğimiz ortamlar bireyleri gerçek manada sosyalleştirmekten çok asosyal yapıyor. Sosyal olmak insan içine karışmakla, hayatın içinde olmakla olur. Hayat telefonun veya bilgisayarın ekranından ibaret değildir. Umarım bencemi beğenirsiniz değerli KScanlar.