Utanmaktan Kurtulmanın Yolları

Arkadaşlar. Yine KS tarihine geçecek bir bence ile karşı karşıyayız. Çünkü... Aah bu çünküler. Nedir bu çünküler? Zaten mesele de bu. Neyse konumuz utanmak ve bundan kurtulmak. Kurtulma garantisi vermiyorum ama hayat görüşünüzü 20.000 fersah ileriye götüreceğime söz veriyorum. Laf uzadı bal kabağı. Çoğu zaman kız çocuk tarafına yüklenir bu Türk toplumunda.. Çünkü kız utanmalıdır, çünkü utanmak kıza yakışır, çünkü kız şöyledir, çünkü kız böyledir vs vs vs. Yalnız başlamadan önce kesinlikle olayı kızlara indirgeyerek algılamayın. Yargılar kadın, erkek, trans, eşcinsel neyse geneldir.

1. Utandığınız şey sağlığınızı tehdit ediyor mu? Ne gibi mesela? Kel misiniz, şişman mısınız veya göbekli misiniz, burnunuzdan mı memnun değilsiniz? Paranız mı yok ya da paranız yok diye arkadaş ortamlarına mı giremiyorsunuz? Bunlardan utanıyor musunuz veya utanmaya devam edecek misiniz? Peki siz bunlardan utanırken insanlara kendimle barışığım diyebiliyor musunuz? Diyorsanız kendinizi samimi bulabiliyor musunuz? Bu sorulara cevap bulabildiğinizde gerçekten gereksiz olduğunu anlayabilecek misiniz? Benim cevabım kısmen evet.. Sorulara şöyle birkaç kelime geriye gidip tekrar baktığınızda zaten neden kısmen olduğunu çok daha iyi anlayabilirsiniz.

Kimden korkuyor ya da utanıyorsunuz? Aileden mi yoksa ailenizden mi utanıyorsunuz? Veya sizin de anlayacağınız dilde söyleyeyim; Aileler arası rekabetten mağlup olma korkusundan mıdır bu utanma ya da utanmalar... Bence buna da cevabım kocaman ve net bir şekilde evet olur. Çünkü anne babanızdır sizi kimi zaman böylesine utandıran kişilikler... Anneniz babanız size ne zaman ki; Asla başkalarına göre şekil alma ve kendin gibi ol der işte o zaman siz de göründüğünüz gibi olmaya başlarsınız. Size yapılan eleştiriler, kişiliğinizle alakası olsa görüşüdür der saygı duyarsınız ama falancanın kıyafeti çok mu kötü, saçları ne kadar iğrenç gibi eleştiriler gerçekten gereksiz olur ki bence siz bu insanlardan uzaklaşın. Bu insanlar batalıktır. Size gerçekten hayata dair hiçbir şey kazandırmazlar ve bu kişileri cidden önemsemeyin.

Sınırları zorlayın. Size Öğrenilmiş Çaresizliği sağlayan o sınırları ardına kadar ve gerekirse kırarak açın. Bu sizi kabuğunuzdan arındıracaktır. Diğer yandan nedir bu Öğrenilmiş Çaresizlik demeyin. Tek bir örnekle anlarsınız ne demek istediğimi. Mesela ben iyi bir Fenerbahçeli'yim. 20 senedir senede bir gün oynadığım oyunda birini mağlup edemesem o kişiye karşı müthiş kin duyarım. Galatasaray, bir gün mutlaka mağlup edecekti Fenerbahçe'yi ve sağlam bir Fenerbahçeli olarak mağlup olduk diye kesinlikle utanmadım. Aksine bunu bekliyordum ve sonunda da oldu.. Peki ne oldu neticede? Gs, 20 senedir utansaydı başarabilecek miydi? Yani sınırları zorlayın, aksi halde kaybedeceğiniz tek şey zaman olur. Yani ikili ilişkilerde de bu böyledir. Misal kız ya da erkek fark etmez, açılın. Olası sevgilinize gidin ve ne istiyorsanız konuşun. Utanmayın, yamacına yanaşın ve söyleyin. Öcü değil bu, yemez ya sizi.. Aksi halde dediğim gibi zamandan kaybedersiniz ya da haketmeyen biri o zamanı sizin yerinize çatır çutur yer.. Hiçbir şey olmasa bile olmayacağını anlarsınız ve unutmayın ki kızlar ya da erkekler, cesur insanlardan hoşlanır. Siz korkaklardan haz eder misiniz? Red etseniz de o kişi sizin dikkatinizi çekmiştir, size açılmıştır bir kere.. Bu gün olmasa bile günün birinde kendinize ya da siz ona mutlaka şans vereceksiniz. Yeter ki arkadaşlık çerçevesinde kararlara saygı duyun, elbet bir gün o olmasa bile başkası size şans verecektir. Çünkü iyi olursanız iyi şeyler yaşarsınız. Yuva yıkmazsanız yuvanız olur. Kötü olursanız da yaşattığınızı yaşamadan asla ölmezsiniz.

Şu ana kadar saydığım 3 maddeden de önemli. Dışarı çıkacaksınız. Yabancılarla dost olacaksınız. Size çocukken öğretilenler var ya. Yabancılarla konuşma, sohbet etme, fingirdeşme vs vs.. Evet, çocukkendi onlar belki ama siz artık çocuk değilsiniz. Çünkü belli bir yaştan sonra o yabancı sizin eşiniz ya da dostunuz olabilir. Unutmayın ki siz de bir yabancısınız. Tek taraflı bakmayın. Bazen empati diyorsunuz ancak nerde, nasıl, niçin ve ne maksatla uygulanacak bilmiyorsunuz çoğunuz... Yıkın tabuları, durmayın.

Sivilcenden utanma ya da hafif eğik burnundan da.. Sen ona takıldığın için var o.. Ama kendinle barışık olduğunda, neşeli olduğunda insanların sende gördüğü sivilce ya da yamuk burnun değil.. Sen arkadaşlarının kusurlarına bakıyor musun ya da puan veriyor musun? Hayır! Sen kendi kusurlarına bakarken arkadaşların seni görüyor mu? O da hayır! Peki utandığın şey ne?

Yani en güzel yanınız nedir biliyor musunuz? Nefes alıyor olmanız.

Kendinizi sürekli kuruntuyla, kaygıyla dolduruyorsunuz. Şimdi konuşsam her şey çok kötü olacak. Şu an bir şey söyleyeceğim çok aptalca olacak. Kesin rezil oldum, kesin hoşlanmadı, kesin haz almadı. Kesin kesin kesin. Arkadaşlar, kendinizi bu ortamlardan arındırın. Sizi siz olmaktan çıkaracak insanlardan da uzaklaşın. Bu aileniz de olsa (saygı çerçevesinde) bunu yapın. Çünkü sizden bir tane daha yok. Bunun bilincine bir varın. Yine söylüyorum ki buna özellikle değiniyorum; Yanlış yaptığınız için utanmayı bırakın, sizi siz olduğunuz için sevmeyen insanlardan da utanmayı bırakın. Kısacası utanmayı bırakın. Ortamlara girin. İlla sevgili olmak zorunda değilsiniz. Sohbet edin, eğlenin, bir şeyler paylaşın.. Sahip olmayı, sahiplenmeyi de bırakın. Sadece bırakın...

Geldik sanırım bir bencenin de sonuna. Umarım memnun kalmışsınızdır.

Sevgiler..