Üzüntüsüz Yaşamak İçin Dünyaya Nasıl Bakmalıyız?

Merhaba arkadaşlar, benceme hoşgeldiniz:) lafı uzatmadan,sizi de sıkmadan hemen başlamak istiyorum:)

Dünyayı nasıl görmeliyiz?

İnsanı üzüntüye atan temel sebep, dünyaya bakış tarzıdır. Kendimize sormamız gereken sorularsa, dünyayı nasıl görmeliyiz? Sevmeli miyiz? Ne kadar sevmeliyiz?

Bu sorulara doğru cevap veremeyince, insan peş peşe yanlışlıklar yapıyor. Bu yanlışlıkların her biri de üzüntüyü, derdi ve kederi artırıyor. Hatta sonunda çekilmez hale getirip, insanı bunaltıyor. Ahlar vahlar kişinin dilinin pelesengi oluyor. Hayatın tadı tuzu kaçıyor.

Peki dünyayı nasıl değerlendirmeliyiz?

Bazı büyükler, dünyayı; abartılı makyajlarla çirkinliğini gizlemiş ihtiyar bir kadına benzetirler. İnsan aldandığını anladığı zaman iş işten geçer. Hayatın en güzel yılları bir hayal uğuruna heba edilmiş olur. Dünyanın gözümüze bir neşe, gönlümüze de sevinçler vermesi için, onun tek yüzlü olmadığını bilmemiz gerekiyor.

Neden yaşadığımızı bilmeliyiz!

Yaratıcısı bilinir, sevilir ve emri istikametinde olunursa, dünya insanın hizmetine girer. Aksi halde insan dünyanın yükünü sırtlanır ve hizmetine girer. Tabi böyle ağır ve taşınması imkansız bir yükün altında da kesinlikle bulunmaz. Dünya deli bir katır gibi, her yetiştiği yerde onu bir kere daha teper. Tamam, bu defa yakaladım, atlayıp bineceğim der, insan. Ama nafile... Buna rağmen, dünya hırsı insan ömrünün sonuna kadar fonksiyonunu icra eder. Bir üzüm yedirip yüz tokat atsa da kişi, hep bir ihtirasın peşinde tıknefes olmak durumuna düşer.

Dünya işlerini insan ancak kanaat ile bitirebilir.

Kanaat sahibi olabilmek için de hırs gösterdiğimiz dünyalıkların sonunu düşünmeliyiz. Hatta önünü düşünmek bile insanı kanaat etmeye mecbur eder.

Kazançlar için feda edilen şeyler, verilenler değer mi?

Kaç verip, kaç kazanıyorsunuz? Enflasyon ortamında sürekli malı azalan, sermayesi inişe geçen birinin alışverişe ve günlük kazancına bakarak kar ettiğini sarması gibi... Bir de bakıyoruz ki üç kuruş uğruna sağlığımız gitmiş, ya da kazandıklarımızı değerlendirmeye gücümüz ve zamanımız kalmamış.

Öyleyse niçin kazandık?

"Artık her şeyim var, ama sağlık ve mutluluğum yok!" diyen insana ne demeli? Evet, öyleyse niçin kazandık? Keşke bireylerimiz eksik olsaydı da sağlığımız ve mutluluğumuz bulunsaydı.

Sağlıcakla, esen kalın..😊