Sevdanın evrilmesi.

Dilinden tesbihime imame yaptığımın kitlesine selam olsun.

Sevdasını her daim dilinde taşıyan kitlenin imamelik makamında raks etmesi aslında ötmeyen kuşları sevenler cemiyetinde onursal başkan olması kadar ayrıcalıklı ve hayatidir.

Herkes birini bulmuş seviyor.
Olmadı mı?
Diğerinde deniyor şansını.

Sevda dediğimiz şey zaman ile sevişerek mutasyon geçirmiş olsa gerek ya öncekiler sevda değildi ya şimdikiler.

Aslına bakarsan Leylanın Mecnunu terk etmesiyle birlikte sevda dediğimiz şeyde terk etti dünyayı en azından bir kuyruklu yıldızın kuyruğuna takılıp gitmiş olabilir.

Sevda yok ortada aslında sadece yere serpilmiş sevda kırıntıları var ve kimsenin umurunda değil yaşadığının ne olduğu.

Hal böyle olduğunda kırılıyor insanın hayalleri zaten çıplak ayakla üzerine bastıkları kırık hayallerdir bu yaralarının sebebi.

Ne demiş Victor Hugo abimiz?
"Seni o kadar çok hayal ettim ki artık bir hayalsin."

Ne bu zamanda yaşanan sevdalara eleştirim ne geçmiştekileri yüceltmek.
Neden bunu mevzu ettin kendine yazacak bir şey bulamadın mı deme.
Üzerine düşün istedim ve düşünmeye başlaman için farklı pencereler açtım sana.

Tenin ruha yabancı olduğu bir devirde bu makamdan mevzuyu izah etmek ne derece idrak olunacak ayrı bir muamma.

Kamusuna ve oyuna hizmetlerim bunlarla sınırlı kalmayacak.
(Kontrol etmedim yazım hatalarım var ise affola.)