Kendi Kendine Konuşmak Delilik Belirtisi midir?

İnsanın dertleşmek için kendisinden başkasına ihtiyaç duymamalı. Kime kendini açsan sırtında bir bıçak darbesinin izi kaldığından, içinde hep bir şüpheyle yaklaşırsın insanlara: "Acaba bunu bir başkasına anlatır mı? Acaba beni kınar mı? Acaba benden nefret eder mi? Acaba benimle alay eder mi? Acaba ilerde bu anlattıklarımı bana karşı kullanır mı?" diye içinden geçirmemek elde değil. Hal böyle olunca da bir başkasıyla dertleşmek yerine kendisini seçiyor insan.

Peki bu bir delilik işareti midir?

Aslında tam tersi bir durum, sağlıklı ve zeki insanlar kendi kendileriyle sürekli konuşurlar. Kendinizle ister sessiz, isterseniz de yüksek sesle konuşabilirsiniz. Bu sizin hafızanızı güçlendirir, konsantrasyonunuzu arttırır ve kendinize güvenmenizi sağlar.

Kararlarımız ne kadar objektif olabilir?

Kendi kendimizle konuştuğumuzda, beynimizin bizden yana kararlar alacağını sanırız. Ama işin aslı öyle değil. Kendi kendimizle konuşurken olaylara farklı açılardan bakmaya çalışırız, bu da beynimizi o olay karşısında her açıdan bakmaya zorlar. Göremediğimiz noktaları görmemizi sağlar. Kendi kendimize konuşurken düşüncelerimizin zıtlığı bizi rahatsız etmez. Bir başkasıyla konuşurken onun düşünceleri bizden farklıysa karşımızdaki ne kadar iyi niyetle söylemiş olursa olsun hemen kendimizi savunmaya geçeriz. Böyle bir konuşmanın sonunda ne kadar objektif kararlar alabiliriz tartışılır.

Kendi kendinize konuşmanın bir faydası, en azından birilerinin sizi dinliyor olduğunu bilmektir. (Franklin P. Jones)

Sevgiyle...

#Jassmenn