Türk kahvesi sevenler daha mı gamsız oluyor?

SENİ UYUMAMAYA DAVET EDİYORUM.


Kahve... modern dünyanın kutsal içeceği. Uyanmak için içiliyor, ama aslında ne uyanıyor, ne de gerçekten uyanıklık geliyor. Çünkü kahve, zihni geçici olarak açarken ruhu yavaşça kapatıyor.
Ve insan, en tehlikeli uykuyu yaşıyor: Uyanıkken uyumak.


Kafein, sinir sistemine komut veriyor: "Hazır ol!"
Ruh ise sessizce geri çekiliyor: "Benlik burada yokum…"
Ve o anda, içsel sessizlik yerini sahte bir zindeliğe bırakıyor.


Zihin hızlanıyor, kalp atıyor, beden coşuyor.
Ama derinlerde bir şey eksiliyor: Hakikatin fısıltısı.
Sen hala "Ben çok zekiyim" derken, belki de içindeki bilgelik senden uzaklaşıyor.


Kahve içen kişi, "enerjik" görünür ama o enerjiyle neyi hatırlıyor?
Kendini mi?
Ruhunu mu?
Yoksa sırf daha çok çalışıp, daha çok unutmak için mi içiyor?


İşte tam burada şunu sor:
"Ben gerçekten uyanıyor muyum, yoksa ruhumun üstüne sıcak bir sis mi çekiyorum?"


Kahve düşmanlığı değil bu.
Bu, farkındalık davetidir.
Kutsal olanı unutup, kupadaki karanlığa secde etmemektir.


Çünkü bazen hakikate ulaşmak için zihni değil, ruhu uyandırmak gerekir.
Ve ruh, kahveyle değil… sessizlikle çağrılır.




Bence fazla gamsız olmamak gerekir.




🩶