Kadın Dediğin İçi Yorulmadan Dışı Yorulmayandır!

"Kadın dediğin" ile başlayan cümleler kuracağım bugün sizlere.

Kadın dediğin, anadır

Çiçek çiçek çocuklar doğuran, iki göğsünden yaşam pınarı fışkırtan. Çelikten bir zırhtır doğurduğuna, kendi yediğinden artırıp, eli tutmuyorsa ağzıyla besleyen dişi kuştur kadın.

Kadın dediğinin, cennettir ayağının altı

Emeklerinin karşılığı ödenemeyendir. Kadındır bizlere ilk ruh verildiğinde bedeninde büyüyüp yaşadığımız. Kadındır ilk ağladığımızda kucağına çıktığımız.

Kadındır her ağladığımızda omzuna koştuğumuz. Ve artık ağladığımızda bir kadının omzuna koşmuyorsak, bizizdir o omzunda ağlanan kadın.

Kadın dediğin, emektir

Eline un versen ekmek olur, tohum versen çiçek olur. Bir çocuktan bir halk kahramanı yetiştirir. Bir adamdan bir lider, bir kızdan kendisi gibi kahraman bir kadın çıkarır.

Doğduğu günden öleceği güne, kadındır dünyayı güzelleştiren, kadın elidir her değdiği yerde güller açtıran. Kadındır her başarılı yiğidin sırtını sıvazlayan.

Kadın dediğin, içi yorulmadan dışı yorulmayandır

Ruhu yorulmadan, bedeni yorulmaz bir kadının.

Kadın dediğin, çiçektir. Bazen rengarenk ve hayat dolu, çevresini mutlu eden bir çiçek, bazen solgun bir çiçek. Narindir kadın dediğin, anlaşılmak ister, saygı duyulmak ister, emeklerinin karşılığını ister. Bir de emek ister, tohumdan çiçek olana, çiçekten solup gidene kadar, emek verilmeyen kadın kayıptır, yitiktir. Kadınları kaybolan, yiten toplumlar iflah olmaz.