Hayat anlamsızlaşınca, hırslar bitince ve sadece kod yazmak zevk verince bu ruh hali normal mi?

Büyürken hayat çok eğlenceli geliyor hırs ve kibirine sarılıyorsun. Ama zamanla çok şeyi değiştiremeyeceğini, hayalindeki kıza, eve, arabaya, paraya vs sahip olamayacağını görüyorsun. Hayat seni filozof yapıyor maneviyata daha çok yöneliyorsun. Zamanla hırs yaptığın şeyler anlamını yitiriyor. Artık onlara sahip olsan bile zevk vermeyeceğini biliyorsun.

Geriye elinde kalanla insanların neden senin geçmişinde yaşadığın, düşündüğün ve çabaladığın şeylerin içinde bocalayıp kaldığını anlamaya çalışıyorsun. Neden insanların yarıştığını, birbirlerini ezmeye çalıştığını anlamlandırmaya çalışıyorsun. Ama bu da amaçsız geliyor ve iyice yalnızlaşıyorsun..

Artık ölümün seni korkutmadığı bir noktadasın ve maddenin seni mutlu edemediğini görüyorsun.. Hiçbir şey sahiplenmeyen hayvanlara dönüyorsun onları en başta küçük görürken onlarla eşitlendiğini düşündüğün bir noktadasın..

Merhametinin arttığı ama merhametin olmadığını gördüğün bir noktadasın.. Sana tek zevk veren şey programlama yapmak ve daha çok kod yazmak.. Matrix seni çağırıyor.. Wake up Neo