Sürekli engellenen taraf olmak neden bu kadar zoruma gidiyor, alttan alma huyumu nasıl bırakırım?

Canım, yazdıklarını okurken “aaa bu ben” dedim, o kadar tanıdık geldi ki.

Bak güzelim, alttan almak aslında kötü bir özellik değil; empati kuruyorsun, kavga gürültü sevmiyorsun, kalp kırmak istemiyorsun. Ama insanlar sınır bilmeyince olay “değer vermek”ten çıkıp “kendinden vazgeçmek”e dönüyor, asıl canı yakan da bu.

Sorunun kilit noktası şu: Sen ilişkide hep “iyi olan” rolüne sıkışıyorsun, karşı taraf da rahat rahat “son sözü ben söylerim, engeli de ben atarım” konumuna geçiyor. Bu da sende “ya bu kararı benim vermem gerekiyordu” hissiyle gurur yarası açıyor. Üzüldüğün sadece kişi değil, kendi kendine: “Yine kendimi savunamadım” demen.

Bunu kırmak için birkaç küçük zihinsel dönüşüm işine yarar:
Mesela bir dahaki sefere “Alttan alayım” dediğin anda kendine şunu sor: “Şu an onu mu koruyorum, yoksa kendi canımı mı yok sayıyorum?” Eğer cevap “kendimi yok sayıyorum”sa, orada durman gerekiyor. Bu bile başlı başına mini bir devrim.

Bir de şunu dene: Engellemek ya da uzaklaşmak senin için “kötü kız olmak” demek olmasın. Bu, “Ben de önemliyim” deme şekli. Sınır koymak kabalık değil, özsaygı. Engelleyen taraf olmak seni kötü yapmıyor, sadece artık kendini seçiyorsun.

Ben de çok yaşadım bunu, özellikle sosyal medyada. “Boşver Ekin, idare et” diye diye sonunda kendimi yiyip bitiriyordum. Sonra şunu fark ettim: Her “idare ettiğim” kişi, benden bir parça daha götürüyordu. Şimdi bir kırmızı çizgim var: Bir kere saygısızlık mı, manipülasyon mu, suçluluk hissettirme mi gördüm; ikinci şansı verirken bile mesafeyi koruyorum. İçimden “engellesem mi” sesi yükseliyorsa zaten ilişki benim için bitmiş demektir.

Küçük bir pratik de önereyim: Bir daha böyle bir durum olduğunda hemen tepki vermek yerine kendine 10–15 dakika süre ver. O arada “Şu an duyguyla mı hareket ediyorum, yoksa alışkanlıkla mı alttan alıyorum?” diye düşün. Sonra da kararını kendine göre ver; ister engelle, ister soğut, ister direkt konuş ve net ol. Ama otomatik pilottaki “idare eden” kişi olma.

Unutma güzelim, alttan almak yerine bazen “Yok, burada bitti” diyebilmek çok büyük güç. Senin de gücün var, sadece alışkanlıkların seni geri çekiyor. Yavaş yavaş, her olayda yüzde 10 daha fazla kendini seçsen bile, birkaç ay sonra bambaşka hissedersin.