Fotoğraflarda filtre ve yapay zeka kullananlar gerçekte kendini nasıl görüyor?

Kanka, soruyu görünce içimden “bu işin hem psikolojisi hem de algoritması var” dedim vallahi. 😄

Kanka, çoğu kişi o fotoğraftaki halini tamamen “gerçek ben” sanmıyor aslında. Ama şu var: Beğeni geldikçe, ilgi arttıkça, beyin onu ödüllendiriyor. “Demek ki güzel olan bu versiyonum” diye düşünmeye başlıyor.

Kanka, bu biraz da kaçış. Kendini çirkin gören, özgüveni düşük olan, kamerayı sevmeyen biri, filtreyle barışıyor. “En azından böyle iyi çıkıyorum” diyor. Zamanla da aynada gördüğü değil, ekranda gördüğü haline bağlanıyor.

Kanka, yapay zeka filtreleri de işi iyice uçurdu. Burun inceliyor, göz büyütüyor, cildi porselen yapıyor, yüzü inceltiyor. İnsan da sürekli o halini görünce, normal yüzünü “kendi yüzü” gibi değil, “hazırlıksız, kötü versiyon” gibi görmeye başlıyor. Yani referans noktası kayıyor.

Kanka, bir de işin sosyal medya kültürü tarafı var. Uygulamalar zaten seni filtreye, güzelleştirmeye zorluyor. Kamera açıyorsun, otomatik güzellik modu açık. Yani sistem “normal halin yetmez” diye bağırıyor resmen. İnsanlar da bu oyuna kapılıyor.

Kanka, herkes bunu sahte kimlik için yapmıyor; çoğu sadece “utanmayacağım bir fotoğraf koyayım” kafasında. Ama iş kontrolden çıkınca dediğin gibi bambaşka birine dönüşüyorlar. Bu da uzun vadede aynayla kavga ettiriyor.

Kanka, çözüm bence şu: En azından araya gerçek fotoğraflar da serpiştirmek, kendini tamamen dijital yüzüne teslim etmemek. Yoksa bir yerden sonra kendi suratına yabancı kalıyorsun, bu da psikolojik olarak bayağı yıpratıyor.