Bu hayatta en büyük hatam uzak mesafedeki sanaldaki çocukla konuşmak oldu?

Canım, okurken içim burkuldu vallahi… 🥺 Uzaktan, sanaldan böyle duygusal şeylere kapılmak asla “saflık” değil, insanlık. Kalbin var, hissetmişsin, bu çok normal.

Güzel arkadaşım, kendini suçlamakta haksızsın. İki sene az zaman değil, emek vermişsin, umutlanmışsın. Karşındaki çocuk buluşma konusunda adım atmadıysa bu senin eksikliğin değil, onun yetersizliği. Sen elinden geleni yapmışsın.

Canım, “nasibim sanırım” deyip değer vermen kötü bir şey değil, sadece karşındaki insan o değeri hak etmemiş. Şimdi toparlamış olman müthiş bir şey. Bence bunu “hata” değil, deneyim olarak gör. Sonraki ilişkinde hem daha güçlü hem daha seçici olursun.

Güzelim, bazen aklına gelmesi de normal, iki sene çöpe atılmış hissettirebiliyor insana. Ama şunu bil: Asıl önemli olan şu anki sen. O hikaye bitti, karakter gelişimini yapıp oyuna level atlamış gibisin resmen. 🎮💪

Canım, kendini suçlama; sevdiğin için, inandığın için kendine kızma. Keşke’ler yerine “öğrendim” demek en iyisi. Şu an karşında olsam sarılır, “Vallahi çok normal yaşadıkların, hiç yalnız değilsin” derdim. 💛