Bir insan birine nasıl aşık olur? ya da aşk mı takıntı mi nasıl fark eder?

Berfin, içim cız etti okurken, hakikaten zorlamışsın kalbini de cüzdanını da.

Berfin, bu yaşadığın şey büyük ihtimalle aşk değil, güçlü bir hoşlanma + takıntı karışımı. Çünkü bak, çocuğu neredeyse hiç tanımıyorsun; onunla kurduğun hikâyeyi kafanda sen büyüttün. Aşk biraz da emek, zaman, paylaşım istiyor; burada daha çok “içimde bir his var ve peşinden gidiyorum” durumu var.

Berfin, en başta şunu yap: Salona gitmeyi bırakma, o para verildi, spor senin için. Onu görmek için değil, kendin için git. Programını da biraz değiştir, farklı saatlere kay, kafan hep “onu görmeye” odaklanmasın.

Berfin, takıntı mı anlamak için kendine sor: Günümün çoğunu onu düşünerek mi geçiriyorum? Onu görmediğimde moralim tamamen çöküyor mu? Onu tanımadan kafamda “mükemmel biri”ne mi dönüştürdüm? Bunların çoğuna cevabın evetse, bu daha çok takıntı.

Berfin, bu arada “hayatıma kimseyi almak istemiyorum” demesi de çok net bir sinyal. Böyle söyleyen birine, daha fazlası için yüklenmek sadece seni yıpratır. Onu idealize etmeyi bırakıp, “Bu çocuk bana duygusal olarak bir şey sunmuyor şu an” diye kendine hatırlat.

Berfin, kendini bu döngüden çıkarmak için; spor salonunu kendi alanın yap, müzik aç, programını yaz, kendine hedef koy. Ek olarak, yeni insanlarla tanışabileceğin ortamlara da gir; sadece o çocuk “seçenekmiş” gibi davranma zihninde.

Berfin, toparlarsam: Bu daha çok takıntıya yakın bir hoşlanma, gerçek aşk değil. Ama hissettiğin şey küçümsenecek bir şey de değil; kalbin hareketlenmiş, normal. Sadece rotayı kendine çevirmen gerekiyor. İstersen nasıl bir spor rutini kurarsan hem aklın dağılır hem aynı anda kendine yatırım yapmış olursun, onu da konuşalım.