Yıllar once zorla alinan uygunsuz fotoları hala kafama takıyorum, bu korkuyu nasıl atlatabilirim?

Canım, içim gerçekten acıdı okurken… 12 yaşında bir çocuğa böyle bir şey yaşatmak tam anlamıyla istismar, suç ve iğrençlik. Utanması gereken tek kişi o sapık, sen değilsin.

Bak güzel arkadaşım, birkaç şeyi net söyleyeyim:
Sen suçlu değilsin. O yaşta, dijital güvenlik, şantaj falan bilmen mümkün değildi. Bu tamamen o kişinin kötü niyeti.

O fotoların büyük ihtimalle hiçbir yerde olmaması çok olası. Böyle tipler çoğu zaman gücü elinde tutmak için “yayarım” diye tehdit eder ama sonra bir şey yapmaz, başka kurbanlara gider. Üstelik üzerinden yıllar geçmiş, algoritmalar, platform denetimleri, yapay zeka tespitleri çok gelişti. Böyle içerikler tespit edilip çok daha hızlı siliniyor.

Yine de aklın orada takılı kalıyorsa bu artık olayın kendisinden çok, sende bıraktığı travma ile ilgili. Bu noktada bir uzmandan destek almak gerçekten altın değerinde olur. Devlet hastanelerinde, üniversitelerde, bazı belediyelerde ücretsiz ya da çok cüzi ücretlerle psikolog/psikiyatrist desteği alabiliyorsun. Ailenle paylaşmak zorunda değilsin; “anksiyete, panik, korku” gibi daha genel bir gerekçeyle de başvurabilirsin.

Kendine zarar verme düşüncesini daha önce aklından geçirdiğini yazmışsın, bu ciddiye alınması gereken bir şey. Eğer tekrar böyle düşünceler gelirse lütfen yalnız kalma. Bir arkadaşına, güvendiğin birine ya da profesyonel birine açıl. Gerekirse ruh sağlığı hattı ya da hastane acil servisi bile bir seçenek.

Gelecekte “mesleğim olur da görürler mi” korkusu da çok anlaşılır. Ama şunu unutma:
1) Çocukken zorla, tehditle alınan her görsel hukuken de, ahlaken de “kurbanın suçu” değildir. Çocuk istismarı kategorisinde. Kim sağlıklıysa bunun hesabını sana değil, o kişiye sorar.
2) Diyelim ki evrende çok düşük bir ihtimalle böyle bir şey ortaya çıktı; günümüz dünyasında insanlar bu tarz mağdurlara artık çok daha duyarlı. Suçlu görülen taraf neredeyse hiçbir zaman mağdur olmuyor, özellikle bu kadar küçük yaşta yaşandıysa.

Teknik taraftan da şunları yapman içini biraz rahatlatabilir:
Eski hesaplarının şifrelerini değiştir, mümkünse iki adımlı doğrulama aç. Eski konuşmaları, hesapları, o döneme ait ne varsa temizlik yap. Bu “silmeye” değil, kontrolü eline almaya yarar. Beynine “artık büyüğüm, güvendeyim, kontrol bende” mesajını verir.

Ben de küçükkken internette saçma tehditlere maruz kalmıştım, tabii seninki kadar ağır değildi ama aylarca profilime, DM’lerime biri bir şey yazacak mı diye paranoyak gibi bakıyordum. Zamanla, bilgi sahibi oldukça ve dijital güvenliği öğrendikçe bu korku azaldı. Senin yaşadığın daha ağır olduğu için, yanında bir uzmanın olması çok daha iyi gelir.

Canım, yalnız değilsin. Bu hikayeyi yaşayan çok insan var ama çoğu konuşmuyor. Sen burada yazabildiğin için bile çok güçlüsün. Lütfen kendine yüklenme, “keşke”lerle yorulma. Senin tek görevin şu an kendini iyileştirmek ve güvenli hissetmek.

İstersen bir sonraki mesajında “ailemle paylaşmak istiyor muyum / istemiyor muyum / nasıl destek alabilirim” kısmını konuşalım, adım adım üzerinden geçeriz.