Kameralardan nefret ediyorum ya yüzümü çok kötü görüyorum çirkin miyimya?

Canım bak, seni öyle iyi anladım ki, resmen içimi okudun. Fotoğraf - kamera olayı çoook kişi de böyle, kesinlikle yalnız değilsin.

Canım şimdi şöyle, aynada kendine her zaman ters açıdan bakıyorsun, yüzün hep aynı mesafeden ve hareket halindeyken görünüyor. Kamera ise sabit, çoğu zaman da sana en yakışmayan açıdan çekiyor. Üstten, alttan, çok yakın falan olunca yüz oranları bozuluyor, o “eşek suratı” hissi direkt buradan geliyor.

Canım bir de telefonların ön kameraları genelde görüntüyü hafif yamultuyor, özellikle kenarlara doğru yüz uzamış gibi çıkabiliyor. Ben de ilk kez profesyonel bir kamerayla fotoğraf çekilince “Oha, ben böyle miymişim, meğer telefon beni sabote ediyormuş” demiştim.

Canım filtrede kendini daha iyi görmen de çok normal, çünkü filtreler yüzdeki oranları hafifçe düzeltiyor; çeneyi kısaltıyor, burnu küçültüyor, gözleri büyütüyor. Yani sen çirkin değilsin, telefon seni bozuyor resmen.

Canım istersen birkaç tüyo vereyim: Kamerayı çok yakına getirme, hafif yukarıdan ve biraz yana çevir, direkt dipten veya tam alnına hizalı tutma. Portre modunda, iyi ışıkta (gün ışığı) dene, farkı görürsün.

Canım en önemlisi de şu: Aynada gördüğün haline daha çok güven. Kameralar gerçekliği birebir göstermiyor, özellikle ön kameralar. Kendine bu kadar yüklenme, valla yüzde 90’ımız fotoğraflarda kendini beğenmiyor, sen de çok normal bir şey yaşıyorsun.