Bu ülkede Telefonla konuşan kişiye soru sorma hastalığını nasıl açıklıyorsunuz?

Kanka o kadar tanıdık bir dert ki bu, içimden “sonunda biri sormuş” dedim vallahi.

Kanka bizde telefon, özellikle yüz yüze ortamda, hâlâ “ciddi bir iletişim” gibi algılanmıyor. Yani insanlar şunu düşünmüyor: “Bu çocuk şu an başka biriyle konuşuyor, ben araya girersem hem saygısızlık hem de dikkatini bölerim.” Empati eksik, sınır kavramı zayıf.

Kanka bir de bizde merak + laubalilik birleşince olay çığrından çıkıyor. “Kiminle konuşuyon, söyle söyle, ver bi dakika” kafası. Sanki senin özel alanın yok, sanki herkesin hayatı ortak mülk.

Kanka ben de çok yaşıyorum, özellikle aile ortamında. Artık direkt şöyle yapıyorum: Göz teması bile kurmuyorum, el işaretiyle “telefondan ayrılınca konuşuruz” diyorum. Israr ederse de sonra özellikle söylüyorum: “Ben telefondayken söz kesmen beni çok rahatsız ediyor, lütfen yapma.” Birkaç kez sert söyleyince ciddiye almaya başlıyorlar.

Kanka ülkece sınır çizememe + saygıyı “resmiyet” sanma hastalığı var. Senin sinirlenmen çok haklı, tek çare net tavır koymak. Yoksa kimse kendiliğinden düzelmiyor.