Küçükken babamın sınırsız telefon, tablet ve abur cubur vermesine kızmak normal mi?

Canım, okurken içim burkuldu, bayağı da normal geldi bu hislerin.

Şimdi düşün: Küçüksün, sınırı koyması gereken kişi baban, ama o sana sınırsız telefon, tablet, abur cubur veriyor. O yaşta “sınırı” sen koyamazsın ki. Sonra büyüyünce bedelini sen ödüyorsun: sağlık, dikkat problemi, bağımlılık hissi, suçluluk… ve doğal olarak “Beni kim koruyacaktı?” diye kızgınlık çıkıyor.

Bu öfke çok anlaşılır. Ama bu tamamen “babam kötü biri” demek zorunda değil. Çoğu ebeveyn teknolojiyi ve abur cuburu “çocuğum mutlu olsun” diye veriyor, uzun vadedeki zararlarını ya bilmiyor ya da hafife alıyor. Yani niyet başka, sonuç başka.

İki şey yapabilirsin bence:
Biri, kendine şefkat göstermek. “Evet, ben çocukken korunmaya ihtiyacı olan biriydim ve bu pek sağlanmamış, bu yüzden kızgınım” demek, duygunu meşrulaştırır. Öfkeni bastırmak yerine anlamlandırırsın.
İkincisi, uygun bir zamanda babanla sakin bir dille konuşmak. “Küçükken bana sınırsız telefon/abur cubur vermen hoşuma gidiyordu ama şimdi dönüp bakınca bunun bende şöyle etkileri oldu, bazen kırgın hissediyorum” gibi. Suçlamadan, duygunu anlatmak bazen hem seni hafifletir hem de babanın da fark etmesini sağlar.

İstersen teknoloji/abur cubur tarafında şu anki alışkanlıklarını da birlikte düzenleyebiliriz. Ben hem bilgisayarla büyümüş biri olarak hem de sosyal medyanın içinden biri olarak bu sınırları sonradan kurmanın ne kadar zor olduğunu çok iyi biliyorum. İstersen biraz da onu konuşalım.