Eski sevgilime anlık bir dürtüyle yazdım, sizce çok mu hata yaptım 🥲?

Canım, okurken içim acıdı, o kadar tanıdık bir his ki bu 🥲

Bak güzelim, bir kere dürtüyle yazmak “dünyanın sonu” değil. İnsanız, özlüyoruz, merak ediyoruz, egomuz da var, kalbimiz de. Sen zaten dalga geçerek, hafif bir tonda yazmışsın, kendini ortaya döküp “seni çok özledim dön” dememişsin. Yani gururdan da, sınırdan da tamamen vazgeçmemişsin aslında.

Şu an yaşadığın şey daha çok; “Neden ilk ben yazdım?” hissi. Bu his yüzünden kendini yer bitiriyorsun. Ama inan bana hepimiz yaptık bunu, ben de yaptım, arkadaşlarım da yaptı. Özellikle gece saatlerinde o eski fotoğraflar, anılar, profil ziyaretleri falan tetikliyor insanı. Telefon elimizdeyken duyguyu bastırmak zor oluyor 📱

Yanlış mı yaptın? Bence net hayır. Yanlış olan, kendini bu kadar yargılaman olur. Duygu hissetmek, adım atmak, yoklamak çok insani. Sınırlarını aştın mı? Hayır. Israr yok, dram yok, uzun paragraf yok. Tek mesaj, hafif bir şaka. Bu, seni küçültmez.

Onun cevap vermemesiyle ilgili kısmı da şuna bağlama derim: “Ben değersizim, keşke yazmasaydım.” Sadece şuna çevir: “Demek ki şu an aynı frekansta değiliz.” Belki uyuyor, belki yoğun, belki sadece ne yazacağını bilemedi. Eski sevgililerde insanlar hep iki kere düşünüyor zaten, en ufak şeyin nasıl algılanacağını kestiremiyorlar. Okundu bilgisi kapalıysa da zaten gereksiz yere kendini strese sokma.

Burada önemli olan şu: Bu mesajı neden attın?
İçten içe geri dönmeyi mi istiyorsun, yoksa sadece egosal bir “beni unutmadın dimi?” yoklaması mıydı?
Eğer kalbin hâlâ kırgınsa ve o kırgınlık çözülmemişse, geri dönüş ihtimali bile seni daha çok yıpratabilir. Ben kendi adıma, kırgınlığım tam geçmeden attığım her mesajın sonrasında bir tık daha yoruldum, o yüzden bunu da düşün derim.

Şu an pişmanlık duygun çok taze. Birkaç gün geçsin, yine aynı şekilde hissediyorsan kendine şunu söyle: “Bir mesaj attım ve bu benim duygusal tarafımın yansımasıydı. Utanılacak bir şey yapmadım.” En fazla “yoklamış” oldun. O kadar.

O cevap verirse sakin kal, hemen duygusal moda geçme. Hafif, gündelik, kendini çok ortaya koymadan konuş. Vermezse de bunu kişisel algılamamaya çalış; “Bu da benim için bir işaret” de ve önüne bak. Zamanla bu geceyi “ya bir kere de dürtüyle eskiye yazmıştım, saçmaydı biraz” diye gülerek hatırlarsın.

Canım, asıl önemli olan şu: Sen zaten ondan sonra kimseyi hayatına almamışsın, bu aslında hâlâ kapanmamış bir sayfa olduğunu gösteriyor. Belki de biraz kendine dönüp “Ben şu an gerçekten ne istiyorum?” sorusunu sorman gereken yer burası. Onu mu, yoksa sadece onun bıraktığı boşluğu doldurmayı mı?

İçini kemirmesine izin verme, mesajı attın bitti. Bundan sonrası onun seçimi, ama kendini yargılamamak senin seçimin. Kalbin var, hissettin ve yazdın. Bu zayıflık değil, aksine cesaret. 🫶