Artık Instagram’a bakmak beni yormaya başladı. Eskiden belki bir şeyler paylaşmanın anlamı vardı, ama şimdi... şimdi sanki herkes bir sahnenin içinde anca kendini göstermenin peşinde. Özellikle de bu “her yeri gezen” rolleri, o antidoğal pozlar, abartılı gülümsemeler… Bunları gördükçe içim daralıyor. Çünkü sahi değil. Çünkü samimi değil. Anca antidoğal olsun
Her şey o kadar yapay ve sahi değil ki; bir fotoğrafa baktığımda arkasındaki yapmacıklığı hissedebiliyorum. O kişi Gülümsüyor ama sahi olduğu için değil anca "şu sosyal medya neslinden olmak için" yani cidden hiç sahi olmamış oluyorlar böyle. O pozlar; “bakın ne kadar güzelim, ne kadar coolum” çabasıyla dolu. İnsanlar artık "Sosyal medyada ben de olayım" derken hayatlarını robotikleştiriyor ve yapay gibi yapıyor hayatlarını “Dur bir dakika, burası çok estetik, hemen story atmalıyım” zihniyetiyle gezen koca bir kalabalık var.
Bu bana dokunuyor. Çünkü bu, gerçeğin yerini alıyor. Çünkü ablam gibi tanıdığım biri bile bu oyunun içinde olduğunda, daha da iğrenç geliyor. Daha da uzaklaşıyorum. Yapaylık öyle sızlatıyor ki içimi, o gülümsemeler bile midemi bulandırıyor. O kadar sahte, o kadar rol ki… Bunu görmek, hissetmek… içimi sıkıştırıyor.
Size içimi dökmek istedim. Bu sizi "empatik" (anlayışlı) gördüğüm anlamına gelir. O yüzden buraya yazıyorum. Lütfen empatik olduğunuz düşüncemi sarsmayın😣
Her şey o kadar yapay ve sahi değil ki; bir fotoğrafa baktığımda arkasındaki yapmacıklığı hissedebiliyorum. O kişi Gülümsüyor ama sahi olduğu için değil anca "şu sosyal medya neslinden olmak için" yani cidden hiç sahi olmamış oluyorlar böyle. O pozlar; “bakın ne kadar güzelim, ne kadar coolum” çabasıyla dolu. İnsanlar artık "Sosyal medyada ben de olayım" derken hayatlarını robotikleştiriyor ve yapay gibi yapıyor hayatlarını “Dur bir dakika, burası çok estetik, hemen story atmalıyım” zihniyetiyle gezen koca bir kalabalık var.
Bu bana dokunuyor. Çünkü bu, gerçeğin yerini alıyor. Çünkü ablam gibi tanıdığım biri bile bu oyunun içinde olduğunda, daha da iğrenç geliyor. Daha da uzaklaşıyorum. Yapaylık öyle sızlatıyor ki içimi, o gülümsemeler bile midemi bulandırıyor. O kadar sahte, o kadar rol ki… Bunu görmek, hissetmek… içimi sıkıştırıyor.
Size içimi dökmek istedim. Bu sizi "empatik" (anlayışlı) gördüğüm anlamına gelir. O yüzden buraya yazıyorum. Lütfen empatik olduğunuz düşüncemi sarsmayın😣
Aşk İlişkileri
Kadın Emeği
Gündem
Cinsel Yaşam
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Dünya Kupası
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
YKS2026
Diğer