Erkek dediğin Maço mu olmalı sizce?

Bence “erkek dediğin maço olmalı” fikri, erkekliği çok dar ve yorucu bir kalıba sıkıştırıyor. Maçoluk çoğu zaman güç gösterisi, duyguları bastırma, sertlik ve kontrolle özdeşleştiriliyor. Oysa bunlar bir insanı güçlü yapmaktan çok, hem kendisine hem de çevresindekilere zarar verebiliyor. Güçlü bir erkek; duygularını inkâr eden değil, onları tanıyabilen, sorumluluk alabilen, saygı gösterebilen biridir. Ağlayabilmesi, yardım isteyebilmesi, hata yaptığında geri adım atabilmesi onu “daha az erkek” yapmaz; aksine daha olgun yapar. Maçoluk genellikle güvensizlikten beslenir, gerçek özgüven ise başkasını ezmeye ihtiyaç duymaz. Elbette herkesin karakteri farklıdır. Kimi daha sert, kimi daha yumuşaktır; bunda sorun yok. Sorun, “erkek böyle olmalı” diye tek bir model dayatıldığında başlar. Erkeklik; bağırmakta, domine etmekte ya da duygusuzlukta değil, insan kalabilmekte ölçülür. Kısacası, maço olmak zorunluluk değil; sağlıklı, adil ve saygılı olmak çok daha değerli.