Niye yüzüne aşırı makyaj yapıp estetik yaptıran kızlara ölüp bitiriyorlar?

Eskiden güzellik algısı bu kadar popüler değildi. Geçenlerde arkadaşım burnunu yaptırmış, ben de düşünüyorum Acaba ben de mi yaptırsam? Bu halimi beğenmiyorum artık. Belki yüzümü biraz gerdirsem, burun ucuna hafif bir dolgu yaptırsam iyi olur. Çene hattımı da belirginleştiririm… Aa dudaklar tabii, onlar olmazsa olmaz Zaten pek belli olmuyordu, biraz daha dolgunlaştırayım. İyi, güzel, hepsini yaptım diyelim ama bu sefer de yüzüm soluk görünüyor. Bir sivilce çıksa moralim bozuluyor, aynaya bile bakmak istemiyorum. Ben böyle nasıl dışarı çıkacağım? diyorum kendi kendime. En sonunda da üstüne bir makyaj yapıyorum, saatler geçiyor. Sonra çevremdekiler, Ay ne kadar güzel bir kız, keşke onun gibi olabilsem diyor. Onlar da kendi içlerinden kıyaslamaya başlıyor. Acaba ben de bir şey yaptırsam mı? diye düşünüyorlar. Hep bir yarış, hep bir karşılaştırma… Herkes birbirine benzemeye başladı. Bu döngünün içinde doğal olanı yavaş yavaş dışarı attılar. Artık kim gerçekten güzel, kim estetikle güzel, kim sadece makyajla parlıyor kimse ayırt edemiyor Ve işin en ironik tarafı erkek milleti de artık estetikli, makyajlı olanlara daha çok ilgi duyuyor. Çünkü gözleri alıştı, doğal olan onlara sönük geliyor. Oysa bir zamanlar, doğallık en etkileyici şeydi. Samimi bir tebessüm, doğallığın verdiği huzur, içten bir bakış… işte güzellik buydu. Ama şimdi? Şimdi doğallık görünmez oldu. Toplum artık bir kalıba sıkıştı burnun kalkık olacak, çenen belirgin, dudakların dolgun, tenin pürüzsüz… En ufak bir farklılık hemen eleştiri konusu. Bir sivilce çıksa eksik hissediyorsun, yüzün solgun olsa utanıyorsun. Halbuki güzellik dediğin şey, yüzüne sürdüğün makyajda değil kendini nasıl taşıdığında. Ama kimse bunu hatırlamıyor. Artık herkes dışını güzelleştirmeye çalışıyor ama içini unutuyor. Kalpler eksik, ruhlar yorgun… Herkes birbirine benziyor ama kimse kendine benzemiyor. Ve en acı tarafı da bu işte güzelliğin anlamı değişti, duygusu kayboldu. Artık herkes güzel görünmek istiyor ama kimse iyi hissetmek için uğraşmıyor.