Kardeşime tahammül edemiyorum?

arkadaşlar fikrinizi almak istiyorum, 15 yaşında ergen bir kardeşim var. inanılmaz müsrif, aynı kıyafeti iki kere giymek onun için ölüm gibi bi şey, her üç ayda bir alışverişe gidiyoruz binlerce lira harcıyor ama yine doyumsuz ertesi gün. yine hiç kıyafetim yok demeye başlıyor. en ufak şeye gereksiz yükselip bağırmaya başlıyor, sitede bir ara dairede oturuyoruz. ben insanların rahatsız edilmesini hiç sevmem ama bu çocuk bunun için yaratılmış sanki. şiddete yatkın, cevap veremediğinde vurmaya başlıyor, derslerine hiç çalışmıyor bu sene sınav senesi ve söylediğimizde de "siz zaten bana güvenmiyorsunuz" gibi aptal şımarık bi laf söylüyor. kombinini beğenmediği için okula gitmek istemiyor, annemi çıldırtana kadar kavga ediyorlar annem ağlayınca ancak öyle gidebiliyor. okuldan gelince sürekli telefonda, evdeki eski telefonlardan birinde hiç ara vermeden sürekli dizi izliyor, algıları kapalı. mala dönmüş durumda. ben birkaç senedir ağır depresyon ve panik atağıyla mücadele ediyorum, psikolojim kötü durumda ve yüksek sesler özellikle benim için çok uyarıcı. hemen öfkeleniyorum, öfke kontrolüm yok. bu bağırmaya başladığında sus insanları rahatsız ediyorsun diyorum asla umursamıyor bir yandan yks çalışıyorum. çocuğun her hareketi o kadar küstah ki dayanamazsınız. normal senaryoda ergen diyip geçmem gerek ama bu çok daha fazlası, kötü şartlarda büyümedi maddi manevi çok iyi şartlarda büyüdük ikimiz de, hatta ben on yaşıma kadar filan aşırı yargılayıcı baba tarafının ortasında büyüdüm onda böyle bir sıkıntı yoktu. çocukluktan gelen bir şey olduğunu düşünmüyorum. beni kıskanıyor, benim sahip olmak için belirli şeyler yaptığım, belirli yaşlara geldiğim her şeye şimdi sahip olmak istiyor, benimle eşit miktarda para almak istiyor. babam sert bir insan ama kızlarını çok sever çok merhametli, babamın yanında iyi huylu gibi davranıp istediği her şeyi aldırıyor. annemle babamın beni daha. çok sevdiğini ve kayırdığını düşünüyor, sırf ben daha zekiyim diye. ama annemler beni asla kayırmaz, kendisi bana özendiği ve kıskandığı için öyle olduğunu iddia ediyor. her kavga ettiğimizde beni kışkırtıp kışkırtıp ben boğazına yapışıp öldürmenin kıyısına gelince sen hastasın diyor bana masum gibi davranıyor, hasta olduğumu biliyorum sadece bana dokunmasınlar istiyorum birazcık anlayış istiyorum bu aptalda hiçbiri yok. işin kötü yanı rol de yapmıyor gerçekten masum olduğuna inanıyor. yaşama amacı yok hiçbir işe yaramıyor, hiçbir yeteneği yok, tek amacı giyinip süslenmek, güzellikle kafayı bozmuş. bir gün gözüm dönecek gidip gerçekten öldüreceğim diye korkuyorum, uzun süredir tek kelime konuşmuyorum. kendi gelip benimle konuşmaya çalışıyo ama sonra yine aynı şeyleri yapacak biliyorum, cevap vermeyince bana sataşıp sövmeye başlıyo. asla pasif biri değilim iki kere haşat ettim ama kendimi durduramayacağım bir dönemde olduğum için sakin kalmaya çalışıyorum, her şeyin üzerine bi de bunun stresi ekleniyor delirmek üzereyim. ne yapacağımı bilmiyorum. çocuğa bir gram sevgi beslemiyorum, sürekli ölmemi istiyo zaten sevimsiz iğrenç biri. nasıl sakin kalmam gerek