Güzelerin bahti olmaz mi?

Kendimi övmek için söylemiyorum ama çocukluğumdan beri sık sık güzel olduğumu duydum, hem ailede cevresinde hem de tanımadığım insanlardan. Kendi fotoğrafımı paylaşmak istemiyorum, ama genelde Hande Erçel ve Tuba Büyüküstün’e benzetiliyorum.

Dış görünüşümle ilgili hiç egolu değilim, hatta aksine, kendimi beğenemiyorum. Bazen güzelliğim olmasa hiçbir özelliğim olmayacağını düşünüyorum ve bu yüzden dış görünüşüme acayip önem veriyorum. Hiç sosyal çevrem yok. Kendimi biraz tanımlamam gerekirse, bir people lütfen. Küçükken herkese uyum sağlamam öğretildiği için insanlarla arkadaşlık kurmakta çok zorlanıyorum. Sorunun bende olduğunu biliyorum ama utangaç ve sessiz yapımdan bir türlü vazgeçemiyorum.

Üniversiteye başladığımda uzak bir yer seçtim. Kimse beni tanımayacağı için bunun yeni bir başlangıç olacağını düşündüm. Ama yine huylarım kendini belli ettiği için kimseyle arkadaş olamadım. Bu arada, ben Norveçliyim. O yüzden kültürel fark da büyük bir etken olabilir. Burada insanlar ilk adımı atmadığın sürece sana yaklaşmaz, ben de içe dönük biri olduğum için adım atamıyorum.

Şimdi üç yıl geçti ve hâlâ yalnızım. Aşk hayatım ise tamamen umutsuz. Çevremde kimse benim kim olduğumu bilmiyor, çünkü evden pek çıkmıyorum. Sosyal anksiyetem olduğu için zamanımın çoğunu evde ya da üniversite sınavlarına hazırlanarak geçiriyorum. Erkeklerle nasıl konuşacağımı da bilmiyorum. Çoğu kişi benimle sadece dış görünüşüm için konuşmak istiyor ama kişiliğimi tanıyınca sıkıcı bulup ilgisini kaybediyor. Bu da beni iyice dış görünüşüme bağımlı hâle getiriyor.

Ama sorun bende de var. Nedense sadece yakışıklı erkeklerden hoşlanıyorum. Acaba insanları dış görünüşlerine göre mi yargılıyorum?

Gerçekten kendimi nasıl düzeltebilirim ve nasıl daha sosyal biri olabilirim, hem online ve cevremde?