Çok çirkinim hayat adil mi?

biraz asosyal sessiz birisiyim henüz lisedeyim bu arada bunun sebebi koronadan sonra memlekete taşınmamız ve eski ortamla şuanki ortamın farklı olması her neyse eskiden özgüvenliydim çok neşeliydim ama şu an aynaya baktıkça hayattan soğuyorum bu hayatta tipsiz olmayanlar beni anlamaz çünkü hiç bir zaman sevilmiyoruz kimse beni benim gibi tipsizleri bizi biz olduğumuz için hayatta asla sevmeyecek artık aynaya bakamıyorum neredeyse kafam kare şeklinde ve büyük simetrik değil özgüven ve yaşama isteği bırakmıyor insanda maalesef sabahlara kadar uyuyamadığım günler oldu takıntı yaptığımın farkındayım herşeyi geçtim ilerdeki çocuğumunda benim gibi tipsiz çirkin olup aynı duyguları yaşama ihtimali çok yüksek ister istemez ailesinden nefret edecek nasıl gen bu diyecek çünkü bunları ben yaşadım ilerdeki çocuğumunda bunları yaşamasından çok korkuyorum sizce hayat adil mi anlamıyorum şükrediyorum halime tamam sağlıklıyız gerçi sağlıklıyımda diyemem dişlerim seyrek ayaklarım düz taban burnum küçük gözlerim miyop her neyse buna şükür allaha şükür sağ salim geldim dünyaya ama bunları haketcek bişey yapmadım kimseyi kırmam haklı olsam bile biriyle tartışınca 5 dakika sonra gider özür dilerim aslında özür dilemek istemem ama vicdanım el vermez kimseye kötü yaklaşmam maddi durumum ailemin durumu orta harçlığımla burada parklarda sokakta yaşayan insanlara yiyecek alır bazen çocuklara yemek ısmarlarım kötü birisi değilim belki yanlışım olmuştur ama kötü birisi değilim ve maalesef dış görünüş herşeyden önde artık hayatta tek öncelik denecek halde kendimi çok aşağılık acınacak haldeymişim gibi hissediyorum bu konudaki fikirlerinizi tavsiyelerinizi yazarsanız sevinirim yoksada canınız sağolsun