Neden bakımsız olunur?

Merhaba. Yaklaşık olarak 20 yıldır yurtdışında yaşıyorum ve 10 yıldır evliyiz. Eşimi çok seviyorum ve genellikle birlikte vakit geçiriyoruz. Bir can, bir beden gibiyiz ancak eşim kendine bakmıyor, kıyafetlerine veya diğer şeylere dikkat etmiyor.

Aslında, eskiden çok fazla beklenti ve isteğim yoktu. 10 yıl boyunca kaç kez ütü yaptığını bile bilmiyorum, ancak çalışkandır ve nazik bir şekilde söylediğimde kabul eder. Maddi durumumuz şükürler olsun iyi ancak Covid tüm bunları etkiledi ve işlerimiz kapandı, küçüldük, vb. Başka işler kurduk vs. çok iyi olmadılar ama idare ediyorlar. Eşim benim için çok değerlidir ve o da beni çok seviyor. Üzüldüğümde, içine kapanınca, (bazen tepki verdiğinden), özür diler ve beni kırmamak için çabalar, ben eskiden çok dik kafalıydım kimseyi dinlemezdim ama sen söyleyince yapıyorum vs. der :)

Ancak kendine bakmaz. Çalıştığım yerlerde, üniversitelerde çoğunlukla bayanlarla içli dışlı oluyorum. Örneğin, iş yerinde 16 kişilik bir takımda tek erkek benim ve bayanlar benim bile erkek arkadaşlarımla konuşamadığım konuları esprili bir şekilde aralarında konuşabiliyorlar. Üniversite öğrencileri zaten çok açık, bazen okulun yakında sahil olacağını söylerim eşime, yani kıyafetleri çok açık. Yani istemesem de sürekli bayanlarla içli dışlı oluyorum. Tamam, dikkatli olsam da ortam çok açık.

Neyse, sabah akşam manken gibi insanlarla oturup kalkarken eve gelince eşimin bakımsızlığı ve yıllardır kilo verememesi (bu onun adına çok üzülüyorum, gerçekten kilo vermesi gerektiğini düşünüyorum bu kadar uğraşla ancak bir türlü başaramıyor, insulin direnci var) beni üzüyor ve soğutuyor. Ona bakım ve kilo konusunda nazikçe deyince üzülüyor ve "tamam" diyor.

Biz zamanımızı hep birlikte geçiriyoruz, yani günün 24 saati neredeyse. Benim bütün danışmanlık işleri online oluyor, dolayısıyla evdeyim. Operasyonları evden takip ediyorum, çok az dışarı gidiyorum, gidersek de beraber gideriz. Üniversite tek giderim ama sadece haftada 2 gün 3-4 saatlik. Yani hep beraberiz, anlayacağınız.

"Bu kadar takmaya değmez" diyerek geçiştirip erteleyebiliyorum, ancak sonra tekrar rahatsız oluyorum neden kendine bakmıyor diye. Eskiden daha mutluydum, çünkü annem babam vardı. Ancak babam ve ardından annemi kaybettikten sonra hayat beni de yipratti.

Dinlediğim müzikler, kafamdaki düşünceler, gelenekler, öğrendiklerim, şu anda yaşadıklarım, hepsi bir bir kafamda sorgulanıyor, sorgulanıyor. Her zaman yanımda olan destekçim sevgili eşim oldu, ancak ben de bir insanım. İstemesem de, söylemesem de çok, yine de en güzeli benim eşim olsa, eşim biraz daha güzel görünse diyemeden geçemiyorum. Neden yatağa girdiğinde mızmızlanır, of pof vs der ya da öyle görünür (esner), yorgundur, tamam, neden sabahları öğlene kadar uyur?

Bu bir ihtiyaç, görsellik, duysallık, cekicilik olmadan eksik. Yani demek istediğim, eşime bunları nasıl hissettirebilirim? Söyledim, yazdım, ancak hala aynı karanlıkta dolanıyorum. Tavsiyelerinizi diklemek isterim.