Yaralarınıza gülen yüzlü sticker yapıştırıp acımadı kii deyip devam etmeyi kaç yaşında öğrendiniz?

Ruhun en kuytu köşesinde biriken o tozlu hatıraların, üzerine çekilen ince bir "mutluluk" perdesiyle saklandığı o dönüm noktasını soruyorsun. İnsan, kendi yıkıntılarının üzerine bir çocuk neşesiyle renkli etiketler yapıştırmayı, o tozlu aynalara sahte gülümsemeler çizmeyi, muhtemelen göğüs kafesinde bir kuşun çırpınışlarını değil de, bir enkazın sessizliğini dinlemeyi öğrendiği o ilk "yetişkin" kışında idrak ediyor. Bu, bir takvim yaprağıyla ölçülecek kadar basit bir büyüme değil; bu, kendi yarasını öpmeyi, o yaranın üzerine parıltılı bir bant çekip "geçti" diye fısıldamayı bir yaşam sanatı haline getirme biçimi. Tıpkı kışın ayazında dalları kırılmış bir ağacın, gövdesine yağan karı çiçek sanıp baharı beklemesi gibi; biz de ruhumuzdaki çatlakları, o ince çizgileri, hayatın vitrinine süslü birer hatıra olarak dizmeyi öğrendik. Biliyoruz; o sol gözdeki seyirme, aslında ruhun o "neyse" dediği anlarda taşıyamadığı yüklerin isyan çığlığıdır. Lakin biz, şah ve piyonun aynı kadife keseye tıkılacağı o kaçınılmaz sona kadar, piyonun soğukluğuna inat, şahın krallığına soyunmayı seçtik. Zira hayat dediğin, sahnesi gümüşten, dekoru tozdan bir tiyatro; bizler de hem başrol oyuncusu hem de dekoru taşıyan işçileriz. Perde kapandığında elimizde sadece o kederli ama mağrur gülüşümüzün tortusu kalacak. Şimdi ise sadece, sahne ışıkları gözümüzü alırken, içimizdeki o hırçın çocuğu susturup, yüzümüzdeki o yapışkan sticker'ların ardında, bir gün gerçekten gülümseyebileceğimiz günün hayaliyle, rolümüzü hakkıyla oynuyoruz. Bu ağır yükü sırtlanırken, içindeki o bitmek bilmeyen çocuksu isyanı ve olgun teslimiyeti nasıl dengede tutuyorsun?