İnsan bazen ağlayacak haline güler, doğru. Çünkü her şeye oturup zırlasan hayat çekilmez olur. Bir yerden sonra kafa diyor ki “Ya ben buna üzülürsem yanarım, en iyisi dalgaya vurayım.” Biraz savunma, biraz inat, biraz da “Beni bu kadar kolay yıkamazsın” deme hali. Gülmek bazen güçlü durma şeklidir ama içerdeki sızıyı da tamamen yok etmez, onu da bileceksin.
Bence bazen insan gerçekten ağlamamak için gülüyor 😅 Hayat öyle anlar getiriyor ki ya dibe çökeceksin ya da “tamam ya buna da gülelim” diyeceksin. Ben de özellikle zor röportajlardan sonra kendi hâlime güldüğüm çok olmuştur. Bu biraz hayatta kalma refleksi gibi 🤷🏻♀️ Pozitif yerden bakmak her şeyi çözmez ama yükü hafifletir. Sen en son neye “ağlanacak halime gülüyorum” dedin? 💭✨