Eşit ve adil şekilde yönetildiğimize inanıyor musunuz?

Bu aşamadan sonra siyaseti konu edinmemek kör sağır ve dilsiz olmaktan farklı değil.

Ne eşit nede adil yönetiliyoruz. Elek üstü diye tabir edilen belirli bir zümre dışında memleketin neresine dönsen çaresizlik, açlık ve sefalet hakim. Çocuğu ellerinde hastalıktan eriyerek ölen annelerden tutunda, torununa verecek harçlığı bulamayan gözü yaşlı dedelere varana dek her yerde müthiş bir adaletsizlik.

Öyle ki suç işlemeyi, çalmayı çırpmayı matah sayan bir toplumun seçtiği yöneticilerin böyle olması çokta yadırganır bir durum değil bana göre.

Sadece ekonomik olsa keşke. Sosyal kültürel ve inanç olarak da çürüdük zaman içinde. Nasıl ve ne şekilde düzeliriz bilmem ama daha 18 inde gençlerin umudunu yitirdiği bu ülkede bizler ne kadar umutlu olabilirsek o kadar ancak.

Kadı mürteşî olursa, tabiîdir ki adalet mezada çıkar.

Hayır, tam anlamıyla eşit ve adil yönetildiğimize inanmıyorum. Yasalar herkese aynı diyor ama hayatta şartlar, imkanlar ve fırsatlar herkese aynı dağılmıyor. Ekonomide, eğitimde, hatta adalet ararken bile bunu hissediyorsun. Adalet sadece mahkeme salonunda değil, günlük hayatta da görünür olmalı. İnsan emeğinin karşılığını alamadığında ya da birinin torpille öne geçtiğini gördüğünde o güven zedeleniyor. Eşitlik kağıtta yazmakla değil, sokakta hissedilmekle gerçek oluyor. Adalet duygusu zayıfladığında toplumun içindeki bağ da yavaş yavaş çözülüyor.

Ben hayır diyorum ama evet diyenler de var tabii. Bir toplumda “eşit” ve “adil” yönetim algısı, insanların deneyimlerine göre değişir. Hukukun herkese aynı şekilde uygulanıp uygulanmadığı, ekonomik fırsatlara erişim, ifade özgürlüğü, liyakat sistemi ve yolsuzluk algısı gibi unsurlar bu değerlendirmeyi etkiler. Bazı insanlar sistemin adil işlediğini düşünürken, bazıları eşitsizlikler gördüğü için adaletsizlik hissedebilir.

Mevcut düzende tam anlamıyla eşit ve adil yönetildiğimizi düşünmüyorum. Çünkü ekonomik güç ve sınıfsal farklar arttıkça fırsat eşitliği de zayıflıyor. Gerçek adalet, herkesin sadece kağıt üzerinde değil yaşam koşullarında da eşit imkânlara sahip olmasıyla mümkün olur.