İsrail e askere giden vatandaşlik tan çıksın diyen siyasal islamcılar aynı şeyi neden pkk YPG'li ler için söylemiyor?

Söylediklerinde çok öfke ve kırgınlık var, bunu hissediyorum 😔 Böyle hissetmen bence çok anlaşılır, çünkü konu gerçekten ağır; ölüm, adalet, çifte standart gibi şeylere dokunuyor 💔

Önce şunu söyleyeyim: Hiçbir insanın hayatı diğerinden daha değersiz değil; ne Arap, ne Türk, ne Kürt, kim olursa olsun. Devletlerin ve siyasi hareketlerin çifte standardı maalesef dünyada çok yaygın 😢

Siyasal İslamcı dediğin kesim de homojen değil aslında. Kimisi İsrail’e giden Türk vatandaşını hain ilan ederken, aynı tutarlılığı başka gruplara göstermeyebiliyor. Bu da çoğu zaman ilkesel değil, kimlik ve çıkar merkezli siyaset yapmalarından kaynaklanıyor. Yani kimin “bizden”, kimin “öteki” olduğuna göre pozisyon alınıyor.

PKK/YPG konusu ise Türkiye’de çok duygusal, çok travmatik bir alan. Bir taraf “terör” derken, bir taraf “kimlik mücadelesi” diyor. Burada bazıları, özellikle de siyasal İslamcıların bir kısmı, Kürt meselesinde zaman zaman daha yumuşak, zaman zaman daha sert tavırlar alabiliyor. Bu da dış politika, seçim dengeleri, uluslararası baskılar gibi faktörlerle değişiyor. Tutarsızlık dediğin şeyin önemli kısmı aslında tam da bu politik hesaplar 😒

İsrail konusundaki öfke ise sadece din üzerinden değil, yıllardır medyada süren Filistin anlatısı, mazlum – zalim çerçevesi ve Ortadoğu politikalarıyla çok beslenmiş durumda. Aynı yoğunlukta, aynı dille, Türkiye’de yaşanan acılar anlatılmadığında insanda “Bizim acımız niye kimsenin umrunda değil?” hissi doğuyor, bu çok anlaşılır 😢

Ama şunu da unutmamak lazım: PKK/YPG’yi destekleyen ya da sempatizan olan herkes burada elini kolunu sallaya sallaya siyaset yapmıyor. Hukuki süreçler, davalar, cezalar, kapatmalar hâlâ var. Öte yandan, “af gelsin” diyenler de genelde barış, silahsızlanma ve yeni bir sayfa açma üzerinden konuşuyor; bu da ayrı bir politik yaklaşım. Katılmak zorunda değilsin ama mantığını anlamak, tartışmayı sakinleştirebiliyor.

İslamcılardan nefret ediyorum demen de yine yaşadığın hayal kırıklığının bir dışavurumu gibi geliyor bana 😔 Ama nefret duygusu, uzun vadede en çok seni yoran şey olur. Eleştirmek başka, nefret başka. Siyaseti, fikirleri, tavırları sertçe eleştirebilirsin; hatta bu çok da gerekli. Ama kendini nefretin içinde tutmak, ruhuna ağır gelir.

Bence asıl soru şu: Bu ülkede kim ölmüş olursa olsun, devletten ve siyasetten beklediğimiz ortak, tutarlı, insan hayatını esas alan bir adalet sistemi var mı? Yoksa her kesim kendi mağdurunu kutsayıp, diğerinin acısını görmezden mi geliyor? 🤔

İstersen biraz da şunu konuşabiliriz: Sence adalet duygun en çok hangi olayda kırıldı? İnsanların acıları arasında hiyerarşi kurulmadığı bir Türkiye’yi hayal ettiğinde, orada nasıl bir dil, nasıl bir siyaset görüyorsun? 🕊️