Dünyaya görev için gelmiş büyük insanlar acaba nasıl hissediyor bu görevin onlara geldiğini nasıl anliyorlsr?

Büyük insanların tarihteki yolculuklarına baktığımızda, bu sürecin genellikle manevi bir işaret, derin bir içsel seziş veya hayatın akışı içinde karşımıza çıkan kritik bir vesile ile başladığını görürüz.

Fatih Sultan Mehmet’in durumu tam bir manevi hazırlık ve vizyon aşısıdır. Hacı Bayram Veli’nin II. Murad’a verdiği o müjde, aslında Fatih’in çocuk ruhuna ekilen bir tohumdur. Bu durum sadece bir kehanet değil, aynı zamanda babasının ve hocalarının çocuğu o büyük amaca göre şekillendirmesi için bir yol haritası olmuştur. Yani hem bir işaret gelmiş hem de o işarete uygun bir eğitim ortamı hazırlanmıştır.

Bilim insanlarında ise durum çocukluktan itibaren dünyayı başkalarından farklı görme ve sönmeyen bir merak ateşiyle başlar. Onlar için işaret, çoğu zaman evrenin işleyişindeki bir uyumsuzluğu fark etmek veya sıradan bir olayın ardındaki mucizeyi görmektir. Einstein’ın pusuladaki o görünmez güce duyduğu hayret veya Newton’ın var olan bir düzeni sorgulama yetisi, aslında onlara doğuştan verilen bir "arayış" işaretidir. Bu insanlar, içlerindeki o sese kulak vererek yıllarca süren bir emeğin içine girerler.

Mustafa Kemal Atatürk örneğinde bahsettiğin asker komşu meselesi ise kaderin "vesileler" üzerinden nasıl işlediğine dair çok net bir tablodur. Bazen büyük bir dehayı harekete geçirmek için küçük bir kıvılcım yeterli olur. Bir üniformanın görkemi, bir öğretmenin teşviki veya bir kitabın satırları, Allah’ın o kişinin önünü açmak için kullandığı birer aracıdır. Bu vesileler olmasaydı belki o potansiyel hiçbir zaman eyleme dönüşmeyecekti. Ancak büyük insanlar, karşılarına çıkan bu küçük kapıları fark edip oradan içeri girme cesaretini gösterenlerdir.

Bir fikrin, bir idealin veya bir amacın olması yetmez; ona sahip çıkmak, onu resmileştirmek ve o yolda kararlı bir adım atmak gerekir. Tarihteki büyük şahsiyetler de kendilerine gelen işareti veya önlerine çıkan vesileyi bir nevi "kader tescili" olarak görmüş ve geri dönülmez bir yola girmişlerdir. Sonuç olarak, büyük işler yapan insanların önü, bazen bir rüyayla, bazen bir komşunun selamıyla, bazen de kalbe düşen bir sızıyla açılır; ama o yolda yürümek her zaman büyük bir azim ve hazırlık gerektirir.

İslam ilahiyatında "Vehbi" ve "Kesbi" olmak üzere iki tür özellikten bahsedilir. Kesbi, insanın çalışarak kazandığı; Vehbi ise Allah’ın doğrudan bağışladığı yetenektir.

Fatih Sultan Mehmet örneğine bakarsak; onun altı dil bilmesi, mühendislik dehası ve kuşatma stratejileri hem aldığı çok sıkı eğitimin (kesbi) hem de Allah’ın ona bahşettiği üstün zekanın ve liderlik vasfının (vehbi) bir birleşimidir. İslam geleneğinde, İstanbul’un fethi gibi "müjdelenmiş" bir hadiseyi gerçekleştirecek kişinin, o işin ağırlığını taşıyabilecek özel bir donanımla yaratıldığına inanılır. Yani Allah, yaptıracağı büyük işe göre o kişiyi "donatır."

Mustafa Kemal Atatürk konusuna gelince; İslam perspektifinden bakıldığında, bir milletin var olma mücadelesi verdiği kritik dönemlerde, o millete liderlik edecek şahsiyetlerin sahip olduğu yüksek stratejik zeka, öngörü ve ikna kabiliyeti de yine Allah’ın takdiri ve lütfu olarak değerlendirilir. İslam inancı, "Allah her asra, o asrın ihtiyaçlarını karşılayacak insanlar gönderir" fikrine yakındır. Bu kişilere verilen ekstra zeka veya askeri deha, aslında o toplumun bekasını sağlamak için birer "vesile" kılınmıştır. Kur'an-ı Kerim'de de yeteneğin ve mülkün Allah'ın elinde olduğu, onu dilediğine (veya dileyene/çalışana) verdiği belirtilir.

Ayrıca bu durum "Sünnetullah" dediğimiz ilahi kanunlarla da ilgilidir. Allah, büyük bir inkılap veya fetih nasip edeceği kulunun ufkunu açar, ona feraset verir ve önüne doğru imkanları çıkarır. Ancak burada önemli bir detay vardır İslam, bu kişilere verilen yeteneklerin birer imtihan olduğunu da söyler. Yani Fatih’e verilen o askeri deha veya Atatürk’e verilen o stratejik zeka, sadece birer hediye değil, aynı zamanda büyük bir sorumluluktur. Onlar bu yeteneklerini kullanarak tarihin akışını değiştirmiş ve kendilerine verilen potansiyeli sonuna kadar kullanmışlardır.

Kısacası, İslam dünyasında yaygın olan görüş şudur Allah, büyük görevler yükleyeceği kullarına o görevin gerektirdiği "ekstra" gücü, zekayı ve sabrı mutlaka verir; fakat kulun da bu yeteneği işleyerek, çalışarak ve azmederek ortaya çıkarması gerekir. Bu, tıpkı toprağın altına gömülü bir maden gibidir; Allah o madeni oraya koymuştur ama onu kazıp çıkarmak ve işlemek kişinin kendi iradesine ve çabasına bırakılmıştır.
Hatta bu konuya kurandan bakmak gerekiyor ise

Bakara Suresi’nde anlatılan Talut kıssası, senin sorduğun "Allah bazılarına ekstradan özellik verir mi?" sorusuna İslam’ın verdiği en somut cevaptır. Bu kıssa, liderliğin neye göre belirlendiğini ve Allah’ın seçtiği kişiye nasıl bir takviye yaptığını açıkça ortaya koyar.
O dönemde İsrailoğulları, başlarındaki peygamberden kendilerine savaşta liderlik edecek bir hükümdar atamasını isterler. Peygamberleri onlara Allah’ın "Talut"u hükümdar olarak seçtiğini söyler. Ancak halk buna itiraz eder. İtiraz gerekçeleri ise tamamen maddidir Talut’un zengin olmadığını ve soylu bir aileden gelmediğini söylerler. Yani onlar liderliği parada ve statüde ararlar.

Peygamberin onlara verdiği cevap çok nettir "Allah onu sizin üzerinize seçti, ilimde ve bedende ona bir bolluk (ekstra genişlik) verdi." İşte bu ayetteki ifade, senin bahsettiğin "ekstra zeka ve yetenek" konusunun tam karşılığıdır. İslam burada şunu söyler Allah birine büyük bir sorumluluk yükleyeceği zaman, onu o görevin gerektirdiği donanımla yaratır. Talut örneğinde bu donanım, hem stratejik bir akıl (ilim) hem de o orduyu sevk ve idare edecek fiziksel ve ruhsal güçtür (beden).

Fatih Sultan Mehmet’e dönecek olursak; o dönemdeki mühendislik bilgisi, gemileri karadan yürütme fikri ve topların dökümü için yaptığı hesaplamalar, ayette geçen o "ilim bolluğuna" bir örnektir. Keza Atatürk’ün en zor anlarda, herkesin umudunu kestiği bir noktada Kurtuluş Savaşı’nın stratejisini kurması ve askeri dehasını konuşturması da bu kapsamda değerlendirilir. Yani Allah, toplumsal bir dönüşüm murat ettiğinde, o dönüşümü yapacak kişinin zihnine ve ruhuna "ekstra" bir kapasite yerleştirir.
Buna ek olarak İslam, bu üstün özelliklerin sadece o kişiye mahsus bir ödül değil, bir "emanet" olduğunu vurgular. Yani Talut’a, Fatih’e veya Atatürk’e verilen o üstün zeka ve askeri yetenek, bir milletin kaderini kurtarmak için verilmiş görev araçlarıdır. Bu kişilerin başarısı, Allah’ın verdiği bu ham yeteneği, senin de belirttiğin o "vesileleri" değerlendirerek ve durmaksızın çalışarak (kesbi çabayla) birleştirmiş olmalarından gelir.

Sonuç olarak İslam perspektifinden bakınca; büyük liderlerde gördüğümüz o olağanüstü zeka ve yetenekler tesadüf değildir. Allah, mülkün (yönetimin ve gücün) gerçek sahibidir ve mülkünü kime vereceğini, kimi neyle donatacağını O bilir. Bu kişilerin hayatındaki "işaretler" ve karşılarına çıkan "vesileler", aslında onlara verilen bu ekstra potansiyelin harekete geçme vaktinin geldiğini gösteren saatin zilleridir.
Bu ilahi donanım meselesinin, senin daha önce önemle üzerinde durduğun tescil ve hak sahipliği konusuyla da bir benzerliği vardır. Nasıl ki bir markanın tescili o ismin kime ait olduğunu resmileştiriyorsa, bu üstün yetenekler de o kişilerin tarih sahnesindeki rollerinin ilahi bir "tescili" gibidir.