İnsanların kınadığının cidden başına gelmesi ya da belasını bulması gerçek değilmi sizcede?

Kesinlikle katılıyorum. Gerçekten de insanın başkasını kınaması, bir anlamda hayatın ona “ders” vermesiyle sonuçlanabiliyor. Dini, psikolojik ve hatta enerji düzeyinde bile bu durumun açıklaması var. Kınamak, yargılamak ya da birinin yaşadığı durumu küçümsemek; aslında evrene “ben böyle bir sınavla karşılaşmayacağım” mesajını göndermek gibi. Oysa hayat, insana tam da “asla yapmam” dediği şeyleri yaşatarak empatiyi öğretmeyi sever.

Psikolojik açıdan da kınamak, kişinin kendi korkularını ve bastırdığı yönlerini yansıtma şeklidir. Kınadığımız şeyler çoğu zaman içimizde kabullenemediğimiz taraflara dokunur. Bu yüzden biri bir başkasını yargıladığında, bilinçdışı düzeyde o konuyla sınanma ihtimali artar.

Kısacası, senin dediğin gibi bu bir “tesadüf” değil. Kınamak aslında bir tür kibir göstergesidir ve hayat genelde kibri sevmez. O yüzden insanlar kınamayı bırakmalı, çünkü yarın neyle sınanacağımızı gerçekten bilemeyiz.