Kurtuluş Savaşı, bir şantaj savaşı mıydı?

Burada amacım, emek vermiş insanlara haksızlık etmek değil. Zira günümüzde bile bu tür stratejiler halen devem ediyor. Yani öncelikle yerel halk ile işbirliği yapılarak bir savaşın kazanılması planlanıyor. Hatta öyle ki, yerel halktan destek alamayan hiçbir emperyalist güç, bugün bile o savaşa girmeyi tercih etmiyor. Dolayısı ile burada, halkın emeği ile birleşecek olan güçlü destekten bahsediyoruz.

Bazı konularda hemen hemen aynı fikirde olduğumuzu görüyorum. Örneğin, itilaf devletlerinin Sevr konusunda hata yaptıklarını fark etmesi. Ancak, milletlerin uzun vadeli hedeflerinde yönetim değişikliği hedeften sapmaya değil, sadece gecikmeye neden olur. Yani, Rusya'da yaklaşan ekim devrimi, Rusların bugünde devam ettiği gibi ana hedefinden vazgeçtiği anlamına gelmez.

Öte yandan Yunan Ordusunun, Ankara 'ya 50 km mesafeye gelmiş olması ve Polatlı'da, Sakarya Meydan Muharebesini kaybetmiş olması hem stratejik olarak hem de siyasi olarak oldukça garip değil mi? Üstüne, yetmiyor ve kapitalist devletler buna dayanarak desteği çekiyor. Yani tam o sıralar bir şeyler oldu gibi geliyor bana. Peş peşe, önce hızla ilerleyen bir ordu, tam başkenti almak üzereyken bir cephesinde yenilgiye uğruyor, hemen peşinden ülkede bir darbe oluyor, peşinden verilen destek geri çekiliyor ve her şey tersine dönüyor. Sanki sihirli bir el birden her şeyi değiştirdi. Örneğin, Osmanlı 1. DS'da 7 cephede savaşıyor ve sadece Çanakkale cephesinde başarı elde ediyor ama bu itilaf devletlerini hedeflerinden vazgeçirmiyor. Sonuç yine yenilgi ile bitiyor. Yunan Ordusu, zaten Anadolu'nun yarısını ele geçirmişken, neden savaş istemeyenler ülkede başarılı bir darbe yapsın ki? Yunan halkı savaşı kazanmakta olduğu için hayal kırıklığı mı yaşadı ki? Bu kısımlar, fazlaca olağanüstü ve garip değil mi?
Ben bu tür konuların, iman gücü, inanç veya irade gibi soyut kavramlarla başarı getireceğini düşünmüyorum. Tabi ki ister savaş ister başka konular olsun bu tür kavramların pozitif etkisi olur ancak böyle büyük sürprizler yaratacak kadar değil. Zaten tarihi araştırdıkça, bize akademik eğitimde öğretilenden çok farklı şeylerle karşılaşıyoruz. Örneğin, Rusların verdiği silah desteğinin, Almanların' Çanakkale'de bizimle birlikte savaşırken, Kafkasya'da bize karşı savaştığının gibi. Mucizeler benim mantığıma aykırı. ;)

Kurtuluş savaşını askeri strateji açısından inceleyin lütfen. yav'in "Hattı müdafa yoktur, sathı müdafa vardır" söylemiyle özetlediği strateji ile Anadolu içlerine çekilip ikmal hatlarından ve dolayısıyla kıyı şeridinde ki büyük devletlerin donanmasından (Amerika dahil) uzaklaştırılan Yunan ordusu, Konya üzerinden süvari hucumuyla ordu karargahının bozguna uğratılmasıyla felce uğratılmıştır. Komuta kademesinin dağıtılması ve ikmal hattından uzaklaştırılan Yunan ordusunda çözülmeler olacağını önceden kurgulayan yav tarihin en başarılı geri çekilme savaşlarından birini ortaya koymuştur. İtilaf devletlerinin yorgun bir halde iken Anadolu içlerine benzer şekilde kara harekatı düzenlemesinin mümkün olamayışı ve Anadolunun cografi konumunun buna izin vermeyişi onları yaşanan sonuca razı olmalarını sağladı.

Ayrıca Ekim devrimi ile Rusya'nın rejimi değişse dahi tarihi emellerinin değişmeyeceğini ifade etmişsiniz. Fakat bu bir yanılgıdır. Çünkü en sonda da bahsettiğiniz gibi para ve en büyük silah yardımını kurtuluş savaşı esnasında aldığımız devlet olan Rusya, sıcak denizlere inme politikası hala geçerli olsa bu yardımı yapmazdı. Değişen devlet artık genişlemeci Rus politikasından, sınıf mücadelesini gözeten ve kapitalizm/emperyalizmle mücadele eden bir Rusya'ya dönüşmüştür. Kurtuluş savaşında verilen destekte Anadolu insanının emperyal kuvvetlerin karşısında duruş sergilemesinden ötürü verilmiştir. yav bunun gayette farkındaydı. Kaldı ki Çarlık Rusya'sının tek derdi boğazlar da değildi. Ortodoks Bizans'ın İstanbul'un fethinden sonra Rusya ya sığınan elitleri aracılığıyla Anadolu topraklarında hakk idası da vardı.

Rusya da varolan bu değişimin son yüz yıllık tarihi nasıl değiştirdiğini görmemek mümkün değil. Batı toplumları Napolyon sonrasında gördüğü en büyük tehdit olarak Rusya'yı görmeye başladı ki bunun izleri hala devam ediyor. Rusya bu gücü Çarlık Rusya'sının kaba kuvvetinden değil, Komunist Rusya'nın militarist kazanımlarıyla sürdürüyor hala. Bugün bile Rusya İngiltere'yi hala büyük bir düşman olarak tanımlıyor. 2. Dünya savaşında Rusya ile zoraki ittifaktan hemen sonra kazanılan zaferle churchill'in "Avrupa'ya demir perde indi" söylemini Amerika ziyaretinde söylemesi de Ekim devriminin mirasından ötürüdür.

Savaşı farklı yorumluyrsunuz. Anadolu içlerine girmiş Yunanı zafer kazanmış gibi görüyorsanız Almanya'nın Moskova önlerine girmesini ya da Napolyon'un Moskova işgaliyle Rusya yı yenmş olduğunu da söylemiş oluyorsunuz. Zafer bir milletin irade gücünün kırılmasıyla son bulur. Tarihte bunu farklı biçimlerde başaran ço kfazla toplum vardır.

En başından beri ifade edip ulaşmaya çalıştığınız "sihirli dokunuş" ile söylemek istemediğiniz ama farkedilen fikirleriniz o dönemin insanlarına ve tarihte ki tüm emek vermiş insanlara haksızlık içeriyor. Bu ülkenin kuruluşunda emeği geçenlere, kendinden sevr'i imzalayarak vazgemiş bir saltanata rağmen tarihte "burdayım" diyen o Anadolu insanına hala bir plan dahilinde bunlar gerçekleştirilmiş gibi ifade etmek çok büyük haksızlık. Batı toplumları Sevr'den vazgeçmiş değil. Senelerdir Lozan'ın tartıştırılıp, Montrö'yü bozacak işlere destek verenler hala itilaf devletlerinin kendisi. Lozan'a imza atmamış Amerika'nın ülkemiz sınırlarını hala tanımadığını ifade etmesi de akıllarında hala Sevr ya da benzeri antlaşmaların olduğunu gösteriyor.

Dönem koşulları ve Rus devriminin beklenenden daha fazla batıyı tehdit edecek seviyeye çıkmış olması bahsettiğiniz sihirli dokunuşu yarattı. Döneminde yeni parçalanan imparatorluklardan sonra karmaşa içinde olan siyasi güç dengesi içinde yerini bulmaya çalışan Batı devletleri kendi sömürgelerini kaybetmemek içinde ikinci savaş için hazırlıklara başladı. 2. dünya savaşı sonrasında dengeye oturan devletleşmenin bizlere sağladığı bu siyasi denge mekanziması o dönemler yoktu. Bu bile devletlerin neden savaşı sürdürmek istemediklerini ortaya koyan koşullardan biri. Ayrıca Kutul Amare de de başarılı olduk Çanakkale ile beraber.

Atatürk'ün tam adının yazdıklarımda neden sansürlendiğini de anlayabilmiş değilim hala konudan bağımsız olarak.