Yorgunuz ama birşeyler için hâlâ umudumuz var değil mi?

Evet çok yorgunuz. Günlük telaşlar, hayal kırıklıkları, insanın içini kemiren o sessiz yorgunluk. Bazen her şey üst üste geliyor ve sanki nefes almak bile ağırlaşıyor. Ama bir yerlerde, çok derinlerde küçücük bir kıvılcım kalıyor; o kıvılcım “belki yarın” diyor, “belki daha iyi olur” diyor. İşte o, umut. Umudun güzel yanı, kocaman bir ateş gibi parlamak zorunda olmaması. Bazen sadece minicik bir ışık oluyor; bir gülümseme, bir haber, bir şarkı, bir dost sözü. O minicik şey bile insanın ayağa kalkması için yeterli olabiliyor. Yani evet, yorgunuz. Ama hâlâ umudumuz var. Çünkü umut, en yorgun hâlimizde bile elimizi bırakmayan o ince ip gibi.

Evet, yorgunuz. Hayat bazen insanın içini çekip alıyor, hevesi soluyor, gücü tükeniyor. Ama garip bir şekilde içimizde hep küçücük bir umut kalıyor. Her şeye rağmen yeniden başlama isteği, yeniden sevilme arzusu, yeniden gülme ihtimali… O minicik kıvılcık olmasa çoktan pes ederdik. Bazen sadece o umutla ayakta duruyoruz. Çünkü insan, ne yaşarsa yaşasın içinde daima yeniden doğmak isteyen bir taraf taşıyor.

Güzel haber olsada ben cezayi az buldum.. Kendini üstün görüp savunmasız bir canlıyı orantısız güçle ve bundan zevk alarak katleden biri çok daha fazla ceza almalıydı.. Ama maalesef bu ülkede buna da şükür diyesi geliyor insanın... Umarım çok daha caydırıcı cezalar gerektiği gibi... Bilinçli sevgi dolu saygılı yaşam hakkını savunan bir toplumda geliştirebiliriz... ''