Türkiye'de hem toplumun işleyişinde hem de devletin işleyişinde insanı yanlış yapmaya zorlama yok mu sizce de?

Evlilik konusuna gelirsek erkekler maddi olarak yükün altına girmekten korkmak değil de o maddi harcamaların çöp olması değer bilinmemesi ve tabikide ülkemizdeki toplumsal kültürden ve dini kültürden gelen ilişkide tek taraflı olarak düğünü erkek tarafı yaptığı için bu devirde düğün takı çok pahalı ve değerli şeyler olduğunda kadının en ufak değersiz hissettirmesi erkeğin çok zoruna gider. Sen mesela git 2 milyon tlye Mercedes al biri de arabanı çizsin her yeri çizik olsun naparsın? Malın var diye içine sıçılmasından hoşlanmazsın demi işte evlilikte insanların gözünde manevi değil de maddi değer haline geldi bu yüzden de çok cinayetler çıkıyor. Ülkenin durumuna gelecek olursak ülkenin durumuna yapabilecek 2 şey var, yarı parlamento sistemi, ülkedeki paraların nerelere aktarıldığının kimlere ne kadar maaş ve ücret verildiğinin takibinin sağlanması yani kaynakların gereksiz bir şekilde kullanılmaması. Buraya çok şey yazılır da bizim yazmamızla ülke düzelmez. Çıkacak bi ülkesini seven babayiğit tüm dengeleri değiştirecek.

Ben bu konuda biraz acımasız konuşacağım. Sistem öylece olmuyor. Bu sistemi ayakta tutan halk denen kitle zaten. Dışarıda karşı çıkan çoğu kişi dahi bu sistemden kopamıyor. Öte yandan halk denen bu kitlenin bir çoğu zaten üçkağıtçı, ikiyüzlü, birbirini ezen, entrikayı seven, yalancı ve hayvani kafayla düşünüyor. Evet, son dediğim özellikle Türkiye'de yaşayan halk denen kitlenin çoğu hayvani kafayla yaşıyor. Ben henüz bilinçlerinde ciddi bir gelişme olduğunu sanmıyorum. Ne verirsen yerler. Ellerinde ne tuttursan tutarlar. Şu sıralar özellikle herhangi bir yere tek başıma gider oturur kahvemi içerim. İnsanları izlerim. Ve insanlar garip bir şekilde bana bu bahsettiğim gibi gözükür. Son zamanlarda bir söz aklıma geliyor;

“İdrak eden kişi, hayvanların arasındaymış gibi dolaşır insanların arasında.” Friedrich Nietzsche

Sistem hatalı olabilir. Ülkede Adalet olmayabilir. Ama birileri yanlış yapıyor diye çoğunluğa uymak ya da ayak uydurmak zorunda değiliz.

Burada insan iradesinin ne kadar güçlü olduğu önemli.

Ahlakın bozuk olduğu bir toplumda Yalnızlık şifâdır. İnsan kendini, fıtratın, karakterini, saygınlığını, onurunu, duruşunu, kırmızı çizgilerini korumalıdır.

Onlara benzeyeceksek o zaman bir farkımız kalmaz.