Liderlerimiz neden bu kadar satılıyor ve Filistin davası için hiçbir şey yapmıyor?

Burada paylaştığımız düşüncelerinizin tüm derinliklerini verin Liderlerin yalnızca kitlesel bir isyan durumunda harekete geçtiğini mi söylüyorsunuz? Ama bana seçmenler ve halkın baskısı ile bir hükümetin olayların jeopolitik ve eskatolojik okuması karşısında harekete geçme kararının ne ilgisi olduğunu düşündüğünüzü söyleyin: buradaki konu Filistin'dir.

Yorumunuz için teşekkür ederim, ancak bu sadece Türkiye'ye özgü değil, tüm ülkeler bu gizli ticareti ve bu özü olmayan biçim oyununu yapıyor. Çok iyi bir noktaya değindiniz. :)

İsyanların ve gösterilerin beyhude şeyler olduğunu ve çoğu zaman gönüllü olarak bile istenebileceğini, ancak asıl sorunun, sorunların temelinde harekete geçmeleri gereken gerekliliklere sahip olmayan ulusların vatandaşlarının ima ve derinliği olduğunu iyi söylüyorsunuz.

O halde, bir hükümeti buna uygun davranmaya zorlamak için halktan geldiğinizde bunun tamamen bir talep ve konumlanma meselesi olduğunu mu düşünüyorsunuz?

Söyleyecek başka şeyleriniz varsa kendinizi ifade edin, bu tam da tartışmak ve söylenebilecek her şeyi vurgulamak için yapılmış bir konudur. Ben de teşekkür ederim, konu yapmaya çalışıyorum ama mümkün olduğunca kompozisyon yapmam gerekiyor, siz bu konuda çok hassas mısınız? En derin düşüncenizle sorduğum soruya bakış açınızı gerçekten öğrenmek isterim.

evet anliyorum ama fransa ve almanya'yi örnek alirsaniz, şu anda da ayni paralellik var, partiler ayni zamanda seçi̇mlere de katiliyorlar. Fransa'da Emmanuel Macron'un partisinin parlamentoyu feshetmesiyle birlikte, tek iradesi parlamento içindeki parlamento üyelerinin sayısını cumhurbaşkanlığı partisi lehine değiştirmek olan bir siyasi gücün tasfiyesine de yardımcı olduk. İnsanlar oy vermeye gitti ve sonunda herkes kazıklandı. Dünyanın geri kalanında olduğu gibi Fransa'da da seçimler bir şekil meselesi, öz değil ve seçmenler siyaset dünyasına olan ilgilerini her geçen gün daha fazla kaybediyor.
Batı'da Filistin sorunu gerçekten gölgelenmiştir. 7 Ekim olayları karşısında Gazze'de şu anda yaşananların meşruiyeti öne sürülmektedir. Bir önceki konuşmacı Mahmud Abbas'ın terörist olarak tanımladığı Uygurlardan bahsetti ama aslında Uygur sorununun kendisi hem Batı'da hem de dünyanın geri kalanında karanlıkta kaldı.

Uygurlar Gazze sakinleri gibidir, sembolik olarak dünyayı yeniden yapılandırma planının kurbanlarıdır ve ne yazık ki çok az insan Covid 19 salgını ile salgın başlamadan önce kamplarda Uygurlar üzerinde yapılan testler arasındaki paralelliği gerçekten kurabilmiştir. İnsanlığın trajedisi, siyasi olaylara şekil olarak bakmamız ama asla öz olarak bakmamamızdır, bu yüzden kötülükler bu kadar genişliyor. Bunlar etnik sorunlar değil, etik sorunlardır. Uygurlar insanlıktan çıkarılmanın dehşetini yaşadılar ve sonra tüm dünya bu kötülüğü tecrübe etti ve şu anda Filistin'de olan da bu, dolayısıyla sorum da bu.

Anladığım kadarıyla siz kendi ölçeğinize göre hareket ediyorsunuz ve boykot etmek istiyorsunuz.

Boykot, yurttaşların bilinçli direniş eylemine olanak sağlayan araçlardan biridir.

çok ilginç, müdahaleniz için teşekkürler

Türkiye tek başına ne yazık ki tek başına bir şey yapamaz

İlk adım olarak gönüllü devletlerin birliğine ve bu konuda yetkin kişilerin yer aldığı ve finansman sağlanan toplumlar arası bir yurttaş hareketinin yaratılmasına ihtiyacımız var.

STK'ların büyük çoğunluğuna sızılıyor ve insani yardım çalışanları suikastlara uğruyor.

UCM'nin Gazze'de yaşananları soykırım olarak nitelendirdiğini ve Uygurlar için de aynı şeyin olduğunu, Batı'nın suç ortağı olduğunu ve bu kararı yalanladığını, diğer ülkelerin bu karar verme hattında çekingen davrandığını açıkça fark ettiniz.

Hareket etme veya bir şeyleri uygulama kapasitesine sahip olan veya eylem planlarında sıklıkla yönlendirilen ve sınırlandırılan kişiler. Veya kullanılan araç ve araçlar gerçekleştirilen eylemlerle uyumlu değildir.

Ayrıca kişisel ölçekte de araştırma yapmak, bilgi edinmek ve somut eylemleri hayata geçirmek için gruplar oluşturulup oluşturulamayacağını görmeye çalışmak gerekiyor, boykot zaten kurulmuş durumda ama o zaman siyasi alanda yükselecek bir eylemden bahsediyoruz, birleştirici ve sosyal kurum. Ülkeler ve ortak bir amaç doğrultusunda hareket edebilen bilinçli vatandaşlar arasında etkileşim olması gerekiyor

tam da pasif olduğu için, bu yeni hedefi yeniden inşa etmek için yenilemek, ciddiye almak ve istekli insanları almak gerekiyor. Bir kurumun ya da hareketin gücü tükendiğinde ya da eyleme geçemediğinde başka bir eylem alanının yeniden kurulması ve yenilenmesi gerekir.

Avrupa Birliği dışındaki ülkelerin hatası pasiflik ve Batı'dan onay beklentisidir. Ancak güncel olaylara bakıldığında Batı'nın gerçek adaleti savunanların ve isteyenlerin değil, zulmedenlerin kampında olduğunu açıkça anladık. İnsanlıktaki herkese yardım etmemiz, insanlığı ve onun dengesini korumamız gerektiğine göre bu bir din meselesi bile değil. Böylece Uygurların, Afrikalıların, Gazze halkının, Lübnan'ın ve hatta diğer yerlerin, onları insanlıktan çıkarmaya yönelik uygulamaların rehinesi olduğunu, uluslararası hukukun taviz verildiğini, kurallarına saygıdan mahrum bırakıldığını, baskıların yaşandığını görüyoruz. kınadığımız gerçek mağdurlar karşısında meşrulaştırılıyor. Tekrar ediyorum, Filistin davası etnik bir dava değil, eskatolojik bir davadır. Filistin düşerse bütün dünya düşer. Uygur meselesi çok çetrefilli ve devletlerin bu trajik sorunu nasıl hala çözemediğini anlamıyorum. Pasiflik insan eylemlerini öldürdü ve herkesin vicdanını öldürdü. Bana göre yeni bir toplumlararası hareketin yeniden şekillendirilmesi gerçekten harekete geçmek için gerçekten gerekli çünkü durum kritik olmanın da ötesinde. İnsanların ya zirveye çıktığımızın ya da dipsiz bir çukura düştüğümüzün farkına bile varmadığı bir dönüm noktasındayız.

Açıkladığım şey şu: Artık sızan ve engellenen STK'ların mantığını takip etmeden, hükümetlerin dışında bir hareketi yeniden inşa etmeliyiz. Bunu kendiniz de görüyorsunuz, birçok insani yardım görevlisi veya tanınmış kişi mevcut imkanlar ve koruma eksikliği nedeniyle suikasta kurban gidiyor. Kamusal vatandaş eylemini isteyen ve her biri somut eyleme izin verecek kapasite ve becerilere sahip olan bir topluluklar arası gruba ihtiyacımız var.

Kendi başına hükümetten değil, baskı yapma ve buna göre hareket etme kapasitesine sahip, yetkin kişilerin topluluk içi bağlantılarından bahsediyoruz. Tabii ki bu tür insanları bulmak kolay değil ve insanlar nadiren insan eylemlerine karışıyor. çoğu pasifliği tercih ediyor. Kimseyi yargılamıyorum ama dünyanın şu anki durumu bu düzende. Sen bana ne yapacağımı sordun, ben de söyledim.

Liderlerin insanlık davası uğruna asla koltuklarından, hatta daha azından fedakarlık yapmayacağını çok iyi biliyoruz. Bir zamanlar bir direniş şairiyle bir paralelliği açığa çıkarmıştım ve liderlerin koltuk için adamlarını sattıkları ama şimdi sadece kendi adamlarını satmakla kalmayıp aynı zamanda dünya satranç tahtasında bir sandalyeyi korumak için hareket ettikleri gerçeği hakkındaki soruyu ortaya çıkarmıştım. liderler artık yalnızca ulusal çıkarlar için değil, dünya genel merkezinde bir yer için de çalışıyorlardı. Pek çok insan bir tür hapishanede yaşıyor ve söylediğim gibi birçoğu, farkındalıklarını ve eyleme geçme isteklerini sınırlayan kalıplar ve yapılarda yaşıyor. Ayrıca bir ulusun halkına sağlaması gerekenler ile küresel kaos veya dış kriz durumunda ne yapması gerektiği konusunda da büyük bir dengesizlik yaşıyoruz. Hem ülke içinde hem de küresel nüfuzda pasiflik iki kat daha fazladır, ancak hepsinden önemlisi ihanet iki kat daha fazladır: İnsanlığa ve onun insanlarına ihanet ederiz, dünyayı kuşatma illüzyonunu sürdürmek için her şeyi satarız, ancak derinlerde liderler arasındaki kavgaların kötü olduğunu biliyoruz. çok derin ve çok sorunlu. Dolayısıyla tüm bu tasnif düzenlerinden kopan bir harekete ihtiyacımız var ama uyanık, bilinçli ve istekli insanları nerede bulacağımız tamamen farklı bir sorun.

Batı'da giderek daha fazla insanın medya propagandasını kınamak için alternatif medyayı kullandığını da eklemek isterim ki bu zaten iyi bir şey.
Ayrıca şunu da söylemek isterim ki, her şey iyi niyetle ve sağduyulu hareket etme inancıyla yapılabilir ancak insanlar birlik ve asil eylemlere olan güvenlerini kaybetmişler, asıl sorunun bu olduğunu düşünüyorum. Uyanıncaya kadar hak ettiğimiz liderlere sahip olduğumuz sıklıkla söylenir. Sorun gözümüzün önünde ama biz pasif olmayı ve fazla zarar vermeden hareket etmeyi tercih ediyoruz.

Projelerine inanmaya devam ediyorlar, farkımız bu, bakın nasıl davranıyorlar, her yerde, her sektörde lobi yapıyorlar. Yöneten İsrail'in kendisi değil; daha çok Amerikan Yahudi Kongresi, Avrupa Yahudi Kongresi ve Bnai Brith ve onların tüm ülkelerde kurdukları farklı örgütler. Toplumlararası bir örgütlenmeleri var, hemen hemen her yerde devlet içinde devletleri var ve tüm bu bağlantıların üstünde bir uluslarüstü yapıya sahipler :) Çözüm olarak şunu verdim, bunu zaten yapıyorlar, biliyorsunuz meslek gereği tüm kurumlarda var. Davaları için verdikleri yüzde ve ortak planlarında herkesin ay sonunda göndereceği bir fonu var. Hükümetleri takip etmiyorlar ve bir dizi ağına sahipler. İsrail o kadar güçlü değil; toplumlararası ve birbirine bağlı lobisi onun gerçek gücüdür. Çin'e gelince, o da aynı örgütlenmeyi uyguluyor, Çinliler de aynı şekilde çalışıyor.

Aslında farkı yaratan işleyiş şekli ve eylemin etkinliğidir, ülkelerimiz rekabet halindedir, birbirini parçalamaktadır, Batı'nın onayını aramaktadır ve hareket yaratırken pasif kalmaktadır. Eğer biz de onlar kadar çalışsaydık, uzun süre onların kontrolü altında olmayacaktık. Tekrar söylüyorum, II. Sultan Abdülhamit'in bu projesi vardı ama dünyanın daha iyi olacağı bir yer inşa etme arzusundan vazgeçtiler ve planları bozuldu ama ne yazık ki hep geçmişin hıçkırıklarının geri dönüşü sorununa geri dönüyoruz. etnik sorun, toplumların gönüllü olarak yok edilmesi, gerçek çözüm üretebilecek eylemlerin engellenmesi ve vatandaşların önemli konularda cahil ve aydınlanmama isteğinin takip edildiği sorun

Zenginlik ülkelerimizde ama bundan yararlanan onlardır ve kitleler alternatif çözümler bulmak yerine kırıntıyı alıp acı çekmekle yetinmektedir. Bizim irademiz onlarınkine benzemiyor, kabul edilmeli ama onlar kamu yararı için değil, kötülük için hareket ediyorlar. Ortak iyiliği istiyoruz ama bunun şekillenmesi için hiçbir şey yapmıyoruz.