Edirne'de bir vatandaş "Aşk acısı çekiyorum, içim yanıyor" diyerek itfaiyeyi aradı. Siz itfaiyeci olsanız ne yapardınız?

Bu ülkeye bir dert dinleme hattı lazım. Bakın ciddiyim. Gerçekten bu lazım olan bir hizmet. Bundan daha önemli bir hizmet var sağlanması gereken. Bunu yazımda anlatacağım.

Ben açık konuşacağım. Psikolojik terapi ücretleri, oldukça astronomik rakamlara ulaşıyor. Bu ülkenin gariban çiftçisi, çiftçinin oğlu, emeklisi, emeklinin oğlu rahat bir şekilde bu hizmeti kullanamıyor. Kısıtlı zamana, devasa ücretler talep ediliyor.

Diyelim ki devlet hastanesine gitti. Sigorta dışı ilaçların ücretleri yine astronomik. Çalışana sigorta, kadına anneden sigorta, öğrenciye sigorta, falan filana sigorta ama çalışmayana sigorta yok.

Sigortasız bir insan sağlık hizmeti almak istediğinde; muayene parası, ilacın parası, bilmem ne parası ödemek zorunda kalıyor. Ben hayatımda böyle saçma bir düzen görmedim.

Devlet kısaca diyor ki: Sigortan yok, paran da yok, o zaman Çok yaşa. Bakın gerçekten sistem size bunu diyor.

Bu ülkede acilen tedavi edilmesi gereken birçok psikolojik hasta var. Gençler patır patır intihar ediyor. Çeşit çeşit insan dayanamıyor, kendini öldürüyor.

Türkiye Psikiyatri Derneği, her intihar sonrası bir açıklama yapıyor. Kısaca; hastaydı, tedavi edilmesi lazımdı falan filan. Bunu söyleyeceğine, neden tedavi edilmemiş, sağlık hizmeti herkese eşitçe ulaşabilmiş mi araştırmıyor ve sesini çıkarmıyor. Bunu devlette, devletin hiçbir kademesi de yapmıyor, yapmayacak.

İntihar mı etti? Bana ne. Gömün gitsin! Budur.

Eğer bir itfaiyeci olarak olay yerine gitsem, öncelikle vatandaşın sağlık durumunu kontrol eder ve gerekiyorsa acil tıbbi yardım çağırırdım. Ardından konuşarak ve destekleyici bir tavırla ona yardım etmeye çalışırdım. Aşk acısının insanları farklı şekillerde etkileyebileceğini anlar ve duygusal destek sağlamaya odaklanırdım.