Malatya'da yaşıyorum aileme baktıkça onları enkaz altında görüyorum. Dayanamıyorum. Ne yapmalıyım?

Seni çok iyi anlıyorum. Sanki her an ailecek ölecekmişiz gibi... Doğru düzgün uyuyamıyoruz saat başı avizeye bakıyoruz uyanıp. Gözümü kapatınca deprem anı geliyor gözüme ve sallanmasak bile sallanıyoruz hissi. Çok kötü ama buna şükür hayattayız, enkaz altında hala birleri varken bizim şikayet etmemiz bencillik gibi geliyor bana.

Bu psikoloji o kadar normalki şu an.. Unutamıyorsun ama bununla yaşamaya alışıyorsun hangi dine mensupsan kendini biraz ibadete vermeni öneririm düşünmemeye çalış paronaya yapabilir seni henüz çok taze.. İlerleyen zamanda sende de olur mu bilmiyorum ama bende mesela şey var 17 Ağustos'tan sonra bu şekilde bir travma ya da davranış biçimi diyeyim 2. Kattan daha yukarda ya da zemin veya eksi katlarda oturmak istemiyorum, bina 4 kattan fazla olmayacak, en ufak bi sarsıntı da uykudan sıçrayıp direk yatak kenarında cenin pozisyona geçiyorum mesela noldu demeden beyin öyle şartlanmışki nasıl geldim bu pozisyona şoku oluyor.

Ben de avizeye bakıyorum sürekli. Asla rahat hissetmiyorum. Göçük altında kalan insanlara baktıkça sanki ben de oradaymışım gibi acaba ne olurdu ya da ne tepki verirdim diye düşünüyorum.