İstanbul Sözleşmesi ve 6284 Nedir?

İSTANBUL SÖZLEŞMESİ HAKKINDA TÜRKİYE DÜŞÜNCE PLATFORMU RAPORU (!!!) NUN ACİZLİĞİ
Türkiye Düşünce Platformu, Mayıs ayında Cumhurbaşkanı’na İstanbul Sözleşmesi’nin feshedilmesi gerektiği hakkında bir rapor sundu. Raporun hazırlanma gerekçesinde; Sözleşme’nin ortaya çıkardığı hukuki ve psiko-sosyal yansımalar ve toplumda ortaya çıkan tepkiler üzerinde durulurken, başka ülkeler ve toplumlar tarafından geliştirilmiş politikaların ülkemize dayatılmasına ve bunun doğuracağı “psiko-sosyal ve ahlâkî arızalara” değinilmiştir. Raporun dikkat çektiği hususları maddeler halinde ele alalım:
1. Rapora göre, İ. S. (İstanbul Sözleşmesi), kadına karşı şiddeti amaçladığını söylese de esas amacı, “kadın ve erkeklerin kendi toplumlarının, gelenek ve inançlarının yüklediği rollerden sıyrılarak ele alınması gerektiğine yönelik bir zihniyet değişikliği”ne kapı aralamaktadır. Raporu hazırlayanların bu cümlesi ve devamında söylenenler, yüzyıllardır süregelen “geleneğin dinleştirilmesi” problemini içinde barındırıyor. Çünkü kullanılan ifadelere göre, toplumların ve geleneğin kadına ve erkeğe yüklediği roller, inançlarının yüklediği roller ile aynıdır. Ayrıca söz konusu roller, içtihada dayalı fıkhî ahkam da dahil, asla örfe, zaman ve mekana göre farklılık arz edemez.
2. Rapora göre, İ. S., cinsiyetsizliği ve cinsel yönelim serbestliğini dayatmaktadır. Bu değerlendirme de raporun, bizatihi amacı olmayan ve şiddet her kime olursa olsun anlamında ayrıntılandırılan bir hususun adeta raporun amacıymış gibi sunmasıdır.
3. Raporun en ilginç yanı, esas amacı şiddeti önlemek olan bir metnin işaret ettiği dünyanın ve İslam dünyasının en büyük sorunlarından biri hakkında sadece, “şiddetin artmakta olduğu gözlenmekte” denilerek buna dair yeni kanunlar çıkarılması istenmiş olmasıdır. Burada kastedilen sadece fiziki şiddettir. Halbuki İ. S., fiziki şiddet, ekonomik şiddet, duygusal şiddet ve sözel şiddet gibi hususlardan bahsetmektedir. Bu açıdan İ. S.’nin problemi ele alması, maalesef raporu yazanların zihniyetinden daha İslami ve daha gerçekçidir. Bütün İslam dünyasında, söz konusu sözleşmeden çok önce, yüzyıllardır bir kadının ikincilliği, kadına karşı şiddet ve toplumdan soyutlanması sorunu olduğu, bunun temelleri esasta kültürel-sosyal olduğu halde, dinleştirildiği açıkça bilinmektedir. Raporda, bu, görmezden gelinmekte veya açıkça unutturulmaya çalışılmaktadır. Aile kurumunda, hukuki anlamda oluşturulması ve temel evrensel ahlaki değerleri açısından temel değişmeyen yönleri olsa da, toplumsal yapıda ortaya çıkan değişiklerle, ilke ve değerlerden taviz vermeden, değişmesi, gelişmesi, farklılaşması zorunludur. Kadının çalışmaması, okumaması, kamuda görünür olmaması, aciz ve muhtaç olması, idarecilik yapamaması ve hep ikincil olması gibi hususları değer ve ilke kabul ederseniz hak ve adaleti ötelemiş olursunuz. Raporu yazanlar, İslam dünyasındaki kadın algısının gerçekte Yahudi ve Hristiyan kaynaklı olduğunu anlayabilecek kafaya sahip olsalardı böyle çocukça ve ideolojik saiklerle bir rapor hazırlamazlardı.
4. Rapor, ısrarla toplumsal cinsiyet eşitliği kavramına karşı çıkmakta ve bu kavramı, hiç anlamadan veya kasıtlı olarak, “cinsiyetsizleştirme” diye yorumlamaktadır. Bunu söylerken de, “kadınların erkekleştiğini, erkeklerin kadınlaştığını doğal bir gözlemle” (!!!) gördüklerini iddia etmektedir. Buna dair herhangi bir ilmi araştırma verisi veya istatistik ise vermemektedir. Bu durum, çok tartışılan bir konuda ülkenin en yüksek makamına ulaştırılan bir raporun ne kadar mahalle ağzıyla yazıldığını açıkça göstermektedir.
5. Raporda, yine bilimsel ve sosyolojik verilerden tamamen uzak olarak, İ. S.’de geçen ve ülkemizde de hukuk yerine kişilerin kendilerinin ceza vermesi anlamına gelen büyük bir sorunun, töre ve namus cinayeti kavramlarının, töre ve namusu ortadan kaldırmaya yönelik bir çaba olduğu akla ziyan bir şekilde savunulmaktadır. Halbuki Sözleşme bir kanun değildir. Sözleşme, ülkelerden hukukun üstünlüğüne yönelik tedbirler almasını istemektedir. Bunun sorun olmadığını söylemek aklı da, bilimi de, psikolojiyi de, sosyoloji de, teolojiyi de inkardır. Sözleşmeyle bağlantılı olarak çıkarılan kanunlarda elbette bazı ufak tefek sorunlar olabilir. Bunun düzeltilmesi de yine yeni bir kanundur.
6. Rapor, Sözleşme’de şiddetin tanımlanmadığını söyleyerek topu taca atmaya çalışmaktadır. Halbuki kadına karşı ve aile içi şiddetin ne olduğunu kavramsal olarak tanımlamakta, çeşitlendirmekte (psikolojik, fiziki, duygusal vb.) ve elbette haklı olarak bunların tek tek detayına girmemektedir. Bunu belirleyecek olan iç hukuk, uzmanlar ve mahkemelerdir.
7. Rapor, her fırsatta konuyu cinsiyetsizleştirmeye getirmektedir. Sözleşmenin içerisinde yer alan her türlü birlikteliklerde şiddetin ve ayrımcılığın önlenmesinden, hemen “cinsiyetsizleştirmeyi meşru kılma çabası” manasını çıkarmaktadır.
8. Aslında rapordaki zihniyet göz önünde bulundurulduğunda, Türkiye’nin sadece İ. S.’den değil İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi de dâhil, neredeyse Türkiye’yi diğer İslam ülkelerinden ayrıcalıklı kılan bütün demokratik ve insani değerlerin hâkim olmasına yönelik sözleşmelerden çekilmesi gerekmektedir. Çünkü raporu hazırlayanlar sadece kadınların çalışmasından değil, kadınların güçlenmesinden ve ayakta durabilmesinden de rahatsızdır.
9. Raporun, 21. Asır Türkiye’sinde milli ve manevi değerlere sahip bir ailenin nasıl olması gerektiği ve günümüzde yaşanan kadınların ve ailenin sorunlarının nasıl çözüleceği hakkında tek bir fikri bile yoktur.
10. Rapor, toplumsal cinsiyet eşitsizliğine ve adaletsizliğine vurgu yapan Sözleşme’nin, sadece uluslararası bir üst sözleşme olduğunu unutarak, gelenek, görenek ve töreleri silmeye çalıştığını iddia etmektedir. Bu durum da üç maymunu oynamaktan başka bir şey değildir. Rapor yazıcıları, adeta, klişeleşmiş olan “İslam kadına her hakkını vermiştir” ezberinden hareket etmekte ve Müslüman toplumlardaki toplumsal değişmeyi ve var olan toplumsal gerçekleri yok saymaktadır.
11. Rapor, Sözleşme’ye yönelik fantastik bir kurguyla; cinsiyete dayalı şiddet, kişilik bütünlüğünün korunması ve toplumsal cinsiyet rollerinde kadın aleyhine yaşanan durumun eğitim yoluyla düzeltilmesine de itiraz etmekte ve buradan “sözleşme ideolojisi” diye bir kavram üreterek, Sözleşme’nin, ailenin yok edilmesi anlamına gelen kendi ideolojisini tüm dünyaya eğitim yoluyla benimsetmek istediğini savunmaktadır.
12. Rapor, dünyadaki Sözleşme’ye karşı çıkan ülkeleri, çoğunun Katolik ülkeler olma yapısını unutarak, gündeme getirmektedir. Bu konuda da en ufak bir araştırması olmadığı gibi, her fırsatta milli ve dini değerlerden söz eden bir raporun, işine geldiği için, bu ülkeleri örnek göstermesi garabettir.
13. Netice olarak TÜDP’in raporu, bir rapor olmaktan ziyade piyasada Sözleşme karşıtı olan cemaat ve tarikatların hiçbir bilimsel ve istatistik veriye dayanmadan sokak dedikodularını, din elden gidiyor suçlamalarını ve niyet okumalarını Saray’a sunmaktan öte geçmeyen ve şikâyet ettiği konularda en ufak bir önerisi olmayan temelsiz bir karalamadır.

Yazı bana aittir, kopyalarken izin alınız.