15 Temmuz Gecesi Neler Yaşadım?

Aslında uzun süredir bu konu hakkında bir şeyler söylemek istiyordum ama "o geceyi" hatırladıkça moralim bozulduğu için vazgeçiyordum. Fakat artık konuşmak istiyorum...

"Darbe kalkışmasının" gerçekleştiği gün İstanbul'da değildim.

Üniversitem tatil olur olmaz ailemle Avşa'daki yazlığımıza gitmiştik. Annemle, babamla, hamsterim ile ve arkadaşlarımla çok güzel zaman geçiriyorduk.

On beş temmuz gecesi çok sevdiğim bir arkadaşımla yürüyüşe gitmiştim. Biraz spor yapmıştık ve bir kafede oturup sohbet etmiştik. Sonunda yorulduk ve eve dönmeye karar verdik.

Darbe haberini duyduğum anda şok oldum.

Gayet sakin ve sıradan bir geceydi. Saatlerdir sokakta olmama rağmen olağan dışı bir durumla karşılaşmamıştım. Arkadaşımla vedalaştıktan sonra evime gittim ve odamda müzik dinlemeye başladı. Biraz sonra annem odama geldi ve bana şaşkın bir yüz ifadesiyle baktı. Ona "bir sorun mu var" diye sordum. "Darbe olmuş" dedi sadece.

Darbe sözcüğünü duyar duymaz korkudan ve şaşkınlıktan donakaldım. İçimden "Olamaz. Mümkün değil. Şimdi, halimiz ne olacak?" diye geçirdim. Hemen televizyona baktım ve TRT'nin darbe haberiyle karşılaştım. Kadın spikerin okuduğu darbe bildirisiyle adeta şoka girmiştim. O telaşla, biraz önce vedalaştığım arkadaşımı aradım ve durumu anlattım. "Hemen dışarı çıkmalıyız" dedi.

Aç ve susuz kalacağımızı düşündük.

Beraber dışarı çıktık ve fırına gittik. Fırının önündeki insanları görünce ikinci bir şok yaşadım. Bütün Avşa halkı sokağa dökülmüştü ve aç kalma korkusuyla fırından ekmek alıyordu. Onların bu hali bizi de korkuttu ve ekmek kuyruğuna girdik. Ben iki tane ekmek aldım. Ekmekler o kadar sıcaktı ki elim yandı. Bazı insanlar çuvallarla un alıyordu.

Ardından koşa koşa bakkala gittim ve on şişe su aldım. Heyecandan ne yaptığımı bilmiyordum bile. Koşarak eve geri döndüm...

Televizyonda RTE vardı ve bu yaşananların bir darbe değil kalkışma olduğunu söylüyor, halkı meydanlara çağırıyordu.

Gece yarısı okunan ezan ve mehter marşı...

Biz şaşkın bir halde haberleri takip ederken belediyenin anonsuyla irkildik. Anonsta "demokrasiye sahip çıkın ve meydanlarda darbe karşıtı eylemler yapın" diyordu. Biraz sonra ezan okundu ve birkaç kez mehter marşı çaldı.

İşte, o zaman içimi bir umut kapladı. Darbe girişiminin henüz başarıyla sonuçlanmadığını ve hala bir şansımız olduğunu anladım.

Bütün gece uyumadık.

Öyle bir belirsizliğin içindeydik ki bütün gece gözümüze uyku girmedi. Sürekli ertesi gün neler olacağını ve ülkenin geleceğini düşünüyorduk. Annem, İstanbul'daki yakınlarımızı aradı ve neler olduğunu sordu. Söylediklerine göre ortam çok karışıkmış ve gökyüzünde durmadan savaş uçakları uçuyormuş.

O gece doğru düzgün uyuyamadık ve sabah olur olmaz televizyonu açtık. Haberlerde darbe girişiminin başarısızlıkla sonuçlandığı ve her şeyin normalde döndüğü söyleniyordu...

Hayatımın en garip anlarından biriydi.

O güne dek Türkiye'de darbe kalkışması olacağı ve böylesi korkunç olaylar yaşanacağı aklımın ucundan bile geçmezdi. Şaşkınlığı, korkuyu, heyecanı ve endişeyi aynı anda hissettim.

Ömrümde ilk kez karşıtı olduğum hükumetin iktidardan düşme ihtimali beni korkuttu, ilk kez aç/susuz kalma olasılığı beni ürküttü ve ilk kez kafamı yastığa koyduğumda "yarın" için gerçekten endişelendim...

O gece bizim için savaşan ve şehit/gazi olan herkesi saygıyla anıyorum... Umarım bir daha böyle kötü bir olay yaşamayız. Umarım ülkemizde barış, huzur ve mutluluk hakim olur.💖