Yaşamak mı Daha Zor Yoksa Hayatta Kalmak mı?

Bir yeni yıla daha üzülerek uyandık. Bir yeni yıla daha ağlayarak uyandık.

Görüntüleri izlediniz mi bilmiyorum, ben izledim ve kendimi ağlatmamak için zor tuttum. Şu an bunu yazarken de gözlerimden yaş geliyor hafifçe.

Reina'da belki de hayatlarında ilk defa orada bulunan, eğlenmek isteyen insanların suçu neydi? Sadece eğlenmek istemeleri mi? Hayatın bunca zorluğuna ve sıkıntısına rağmen sadece 1 gece evet, sadece 1 gece eğlenmek bu kadar mı imkansız insanlar için? Ya da hayatının pahası?

Bedeli bu muydu? Bu mu olmalıydı?

Görüntülerde ağzından oluk oluk kan akan ablasını kaldırmaya çalışan bir erkek kardeş var. Ablasına seslenişi, abla kalk demesi, onca can pazarında insanlar ona seslenirken, çık dışarı bekleme burada derken onun ablasını alıp gitmek istemesi. Ablasını ambulansa götürmeye çalışması. "Abla beni duyuyor musun?" sorusuna yanıt vermeye çalışan, ağzıyla hafif bir oynatma yaparak cevap vermeye çalışan, hayatta olduğunu gösteren abla için içim parçalandı.

Bu görüntüyü izlemiş olsaydınız sizin de içiniz parçalanırdı. Orada biz de olabilirdik. Konum olarak Ortaköy'e yakın bir yerde oturuyorum ve Reina bizim de gittiğimiz, aslında hepimizin gittiği bir yer. Orda ölen biz de olabilirdik. Çünkü saldırgan etrafa da ateş açıyor. Şimdi biz bu insanlar yüzünden, Ortaköy, Bebek gibi yerlere ya da Reina, Sortie gibi mekanlara gidemeyecek miyiz? Ya da gitsek bile ölmemek için bu soğukta, buz gibi kar havasında denize mi atlayacağız?

İnsanları yargılamak ya da provakatif davranmak yerine biraz sağduyulu olalım. Bu insanların acısını paylaşalım. Acımızı paylaşalım. Çünkü bu insanlar o gece hayatta kalmak için elinden gelen her şeyi yapmışlar. Ablasını uyandırmaya çalışan, hayatta tutmaya çalışan bir erkek kardeşten bahsediyorum. Ölmemek için denize atlayan insanlardan bahsediyorum.

Ve umarım, o abla ölmemiştir. Umarım kurtarılmıştır, umarım hayattadır.

#TeröreLanetOlsun