23 Nisan'da Sadece 1 Günlüğüne Özgürlük

Bugün televizyonda kanalları gezerken, bir habere rastladım. Şimdi bu haberi sizinle de paylaşmak istiyorum.

İzmir Kadın Kapalı Ceza İnfaz Kurumundaki mahkum annelerinin yanında kalan çocuklar, 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı dolayısıyla cezaevinin dışında düzenlenen etkinliğe katıldı. Çeşitli suçlardan mahkumiyet alarak demir parmaklıklar arkasına düşen anneleriyle yaşayan, hayatlarının önemli anlarını birçok imkandan yoksun cezaevinde geçiren 3-6 yaş aralığındaki 10 çocuk, 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı dolayısıyla cezaevi yönetimi ile Kadın Haklarını Koruma Derneği İzmir Şubesi tarafından düzenlenen organizasyonda keyifli anlar yaşadı.

Haberin yorumu ise daha da ilginç. "Bugün istedikleri gibi eğlenebilirler.Tamamen özgürler."

Özgürler mi gerçekten?

O an aklımda oluşan tek soru bu oldu. Yılın 364 gününü o dört duvar arasında geçirdikten sonra, 1 gün dışarıda olmak onlara özgür hissettirecek miydi? O birkaç etkinlik onlara yaşadıkları ortamı unutturabilecek miydi? Daha sonra ise sorduğum soruyu kendim yanıtladım, "Tabii ki hayır."

Onlar mı şanssız doğdu yoksa biz mi şanslıydık?

Yaşama gözlerini açtıkları ilk günden beri, annelerine bırakıldıkları için hapishanede kalmak zorundalar. Başka çareleri yok. Biz ise her zaman özgürdük, özgürüz. Bunu yaşamak zorunda kalmaları onların suçu değildi. Ama başkasının yaptığı suçun bedelini ödemeleri gerekiyordu.

Kimi çocuklar 23 Nisan'da Cumhurbaşkanı'nın koltuğuna oturup ülkeyi yönetme hayali kurarken, onlar yıl içerisindeki tek 1 günlerini acaba nasıl geçirecekler? Hapishanenin bahçesine kurulan parkta oyun oynayarak mı? Getirilen çeşitli yemeklerden yiyerek mi? Ya da cezaevindeki diğer arkadaşlarıyla normal bir yaşam sürüyormuş gibi eğlenerek mi? Bu sorular gün içerisinde beynimi kemirip durdu.

Tüm özgür (!) çocukların bayramı kutlu olsun.
Okuduğunuz için teşekkürler.