Ankara: Sözün Bittiği Yer

Yer Ankara. Fotoğrafta gördüğünüz yer metro çıkışı. Hemen çaprazında sıralanmış duraklar karşısında yol. Arka taraf park, parkın arkası dolmuş durakları.

Sol çapraz herkesin buluştuğu o meşhur meydan.

Sadece 3 saat. Hayatınızda sadece 3 saatte neler değişebilir ki?

Ben anlatayım şans eseri bileti 3 saat erken alıp ölümden kurtulabilirsiniz ya da anneniz bu sefer otobüs yerine dolmuşa binmeyi tercih ederek farkında olmadan hayatta kalabilir. Peki büyüdüğün doğduğun şehirde yıllarca sıra beklediğin ,oturduğun durakta ,arkadaşlarınla buluştuğun yerde sadece 1 günle hayatta kalabilmek?

Evet sadece 1 gün önce ordaydım yine her zamanki gibi orda o durakta bekledim bakındım

O gördüğünüz metro çıkışından çıkarak o yanan 5 otobüsten birine bindim.

Çevremdekiler, çocukluğum, arkadaşlarım, annem, babam, ailem...Yıllarca hayatıma girip çıkan insanlar. Peki onlar? Patlama olduğundan beri yaptığım tek şey birilerini arayıp ''iyi misin , iyiler mi ''demek. Üstelik bu ilk değil ben 10 Ekim de son dakika o tren garında bilet bulamadığımdan ölmedim. Ama telaşla, endişeyle ölmekten beter oldum .

Neden mi şans eseri yaşayan yakınlarım var, çünkü?

Dakika farklarıyla ordan kurtulan geçen çevrem var.Ya benim kadar ''şanslı'' olmayanlar, ya sevdiği adamı ,annesini,babasını,sevmeye dokunmaya kıyamadığı evladını kaybedenler ?Onlara nolcak ?

Yine bir anıt dikilip iki söz söylenip geçecek mi, unutulacak mı herşey?

Bugün ben ilk defa şehir dışında okuduğum için nefret ettim kendimden bugün ben ilk defa acımı yalnız yaşıyorum. Arkadaşlarım iyi ama ben değil ama bir tanıdık ağır yaralı diyen de çok. Artık yeter. Çalmayın mutluluğumuzu, korkutmayın geleceğimizi. İnsanlar bugün bir sınavdan çıktım oh be deyip mutlu mutlu eve dönecekken ölmesin. 3 gün sonra unutulmasın.

Anlayın artık ateş düştüğü yeri değil her yeri yakıyor ateş volkan olmuş lavları her yerde yaktıkça artıyor...