Vatanseverler neden birbirimize girdik?

Bir daha seçim olur mu bilmem ama olursa; artık Kürt Türk Müslüman vb ayrımlar üzerinden yapılmayacak; yalnızca devletin güçlü olacağı ama halkın yarı köle olduğu bir monarşi mi (bkz. putin) yoksa hem devlet hem de halkın güçlü ve modern olacağı demokrasi mi gerekli bunu oylayacağız.

Nazi Almanyasını hatırlıyorum birinci tercihi yapmışlardı. Kutsal bir savaşa girdiler arkasından, güç tutkusuyla,vatanseverlikle fakat insanlık etik ve ahlak değerlerinden kopuk uygulamalarla, özgür gözüken köle bir halkla. Kaybettiler. Kaybedilen bu tarz her kutsal savaşın ardından yöneticiler kaybolur, halk tüm zayıflığıyla düşmanın merhametine terkedilir. Çünkü sadece yöneticinin gücüdür o, halkın değil, yönetici kaybederse halk başsız, yalnız ve aç kalırdı.

İnsan hayatının unutulduğu bir savaştı, neden yaşadığımızı unuttuğumuz, sadece politikaya esir edildiğimiz bir savaştı o da, hiç yaşanmamasını dileyeceğimiz bir üçüncüsü gibi.

Biz anadolu insanları, almanlar kadar şanslı değiliz. Savaş bitince gidecek yerimiz olmayacaktır.

Eğer hepimiz ülkemiz halkımız iyi yerlerde olsun konusunda samimi isek, demokrasinin bizim için en zaruri ihtiyaç olduğunu kabul etmek zorundayız. Tek bir kişi ve gruba yönetim yetkisi bırakmak, intiharla eşdeğerdir.

Tarih bu olayın tekerrürleri ile dolu.

Örneğin; Abdülhamid örnek gösterildi akp nin modellerinde. Tek adamdı o da, asla vatan haini değildi. Ama öldü. Halkına hiçbirşey bırakamadan öldü, başarısız oldu. Ülke güçlü olsun diye insanları kısıtladı, canlar almak zorunda kaldı. Ama sen söyle, başaramadı. Başaramazdı halkı ezerek. Halk söz konusuysa başarısızlığın mazereti olamaz. Ecdadımız deriz ama, yarın bir savaşta onlar topraktan çıkıp savaşmayacak, biz savaşasacağız. Tarih yazma sırası bizde artık. Bu güne gel artık istanbulu fethedenler kadar akıllı olabiliyor mu, güçlü dönemindeki bir osmanlı padişahı gibi vicdanlı ve tahsilli mi şimdiki yöneticiler diye düşün.

Abdülhamid bugün yaşasaydı, bize daha farklı neler denememiz gerektiğini anlatırdı eminim.

Bunu bir kez daha yaşamayalım. Şakası kalmadı bu işin. Pişman olmadan önce kendinizi olduğu kadar, sevmeseniz bile diğer insanları anlamaya çalışın son bir kez. Bu gemide beraberiz unutmayın. Halk, birbirini kollayan insanlarla güçlenir, otoriter yöneticilerle değil.