Ülkemizin Şimdiki Hallerine İthafen

Eskiden… on dört-on beş yaşlarında şehit haberleri verildiğinde içim kan ağlardı şu zaman ki gibi..
Fakat pkk askerlerinin ölümüne de üzülürdüm aynı şekilde. Çocukluktan mıdır,vicdanımdan mı? Burasını bilemem ama tek bilinen şey “birileri ölüyor,hayatları bitiyor.” Pek farkı yoktu benim için Türk ve Pkk askerinin birbirinden. Çocuk saflığından da olabilir belki.
Belki de en doğrusu üzülmekti her ölüm haberine; ırkına,diline,dinine bakmadan. En nihayetinde düşmanında bir annesi, bir ailesi, kundakta bekleyen bir bebeği, köyde ona kavuşmak isteyen bir nişanlısı vardı belki…
Şimdiyse yaşım oldu on sekiz, pkk’lıların ölüm haberlerini duyunca sevinir hale geldim-(k)- , hatta facebook’da öldürüldükten sonra paylaşılan fotoğrafları beğenip, altlarına “gebersinler” diye yorumlar yazar olduk…
Doğrusu bu mu? Yoksa vicdanımızı mı kaybettik? Artık hissetmiyor muyuz? Bilmiyorum..
Dilerim ki o her beğeni sol tarafımıza günah olarak işlenmiyordur..