Kitaplarla arası iyi olanlar oyun oynayalım mı?

Şu hayatta tek başına inzivada kalarak, sadece kendi sesinin yankısını duyarak , hakikat'i keşfedemezsin. Kendini ancak bir başka insanın aynasında tam olarak görebilirsin.

Bağdat, İstanbul, Roma, Paris ve diğerleri; kıyılarına vuran yeni aşkın, bütün eski tarihlerini
dolduracak yoğunlukta olduğunu bilselerdi...

Aklın kimyası ile aşkın kimyası başkadır. Akıl temkinlidir. Korka korka atar adımlarını."Aman sakın kendini" diye tembihler. Halbuki aşk öyle mi? Onun tek dediği: "Bırak kendini, ko gitsin!"
Akıl kolay kolay yıkılmaz. Aşk ise kendini yıpratır , harap düşer. Halbuki hazineler ve defineler yıkıntılar arasında olur. Ne varsa harap bir kalpte var.

Şu dünyadaki çatışma, önyargı ve husumetlerin çoğu dilden kaynaklanır. Sen sen ol , kelimelere fazla takılma. Aşk diyarında dil zaten hükmünü yitirir. Aşık dilsiz olur.

‘Bugünkü ben’ in ertelediği yükümlülük, ‘yarınki ben’ in başına iş açar. Gün günden ertelenen yükümlülükler, önceki benlerin bencilliği ve vurdumduymazlığı sonucu, en sonunda benlerden birinin kafasında patlar.
Bu korkunç boşlamada payı bulunan her önceki ben, şiddetle cezalandırılmayı hak eder. Ne var ki ‘son ben’ (iş kafasında patlayan), cezalandırmak istediğinde, suçu yükleyebileceği önceki benleri bulamaz.
Varoluş sürecinde, insanın varlık ortaya koyabilmesinde, her günkü benin ödevcil bir disiplinle parlatılması esastır. Ertelemek, bu yönüyle korkunç bir cinayettir.