Üzülmeyi seviyorum. Sorunlu muyum?

Tam olarak sorunlu diyemeyiz, ama bu da bir kişilik sorunu tabii. Bende öyleyim. Boş kaldığımda hüzünlü bir şarkı açıp karanlıkta oturuyorum. Hoşuma da gidiyor. Ancak mutluluk benim için daha güzel bir şey. Sanırım hayatımda başarılarımdan çok başarısızlıklarım var, birşeyleri beceremiyorum, kızlarla aram o kadar kötü ki hiçbir deneyimim olmadığı için şu dizilerdeki aşk sahnelerini bir türlü anlamıyorum. Bunlar beni üzüyor ama biraz oturup adam akıllı düşündükten sonra diyorum ki herşeye rağmen hayat devam ediyor. Milyarlarca insan yaşamaya devam ediyor. Afedersin g*tü boklu birkaç kız için kendimi neden böylesine ümitsizlik ve üzüntü kuyusuna atıveriyorum? Neden kendimi parçalıyorum? Üzülürken kendine birkaç soru sor. Bunların kaynağında ne var? Uğruna ağladığım insan benim için böyle de ağlar mı? Farkında mı? Ne farkeder? Ağlasam birşey elde edebilir miyim? Bunları düşünmek önemli. Hayat çok kısa. Üzülerek geçirmeye değmez.