15 16 yaşlarında bir kızken evde öz annem bana huzur vermiyordu hala vermiyor sizce neden ? hasta mı?

Erqenlik dönemimde hiç anlayış qöstermedi. Hep uğraştı o* abilerim seni siksin gibi çok konuşur kendisi beni çıldırttı hatta 14 yaşındayken intihara teşebbüs ettim ölmedim ama yaşayarak her gün öldüm 15 16 yaşındayken ankarada oturduğum için kızılay karanfil sokağa takıldım orada arkadaşlıklar edindim oraya da kuzenim götürmüştü evde huzursuzluk olduğu için eve gelmemeye başladım arada geliyordum başka yerlerde başka evlerde başka insanlarla kalıyordum ilk başta ortam beni ürkütmedi kötü niyetini sergilemediler fazla 16 17 yaşında batağa itilmeye başlandım cinsel ilişkiler bazen zoraki ağlamalı ilişkiler yaşadım şimdi 18 yaşımda evimdeyim ama çok ağır şeyler yaşadım çok karamsarım hayat çok karanlık geliyor gözüme sokaklar dehşet taşıyor gözlerimde insanlar kötü yalnız kimsesiz çaresiz hissediyorum bana sahip çıkacak gerçekten sevmiş ciddi düşünen erkek ben niye bulamıyorum sokakta yüzüne bakılmayan kızlar seviliyor uğruna ölüyorlar ben niye tek fantezilerini süslüyorum güzel de kızım beni niye kimse sevmiyor artık biraz sallantılı hayatım olsa da şimdi tertemizim lakin hayata bakış açımı değiştiremiyorum hüsran hiç yakamı bırakmıyor adeta annem hala uğraşıyor benimle yaşadıklarımı yaptıklarımı yüzüme vuruyor ağzı açılsın yeter ki.. Benim düzeldiğime sevinmiyor çok stresliyim kendimi yedim bitirdim ya kanser olcam ya da allah etmesin canıma kıyacağım yardım edin
15 16 yaşlarında bir kızken evde öz annem bana huzur vermiyordu hala vermiyor sizce neden ? hasta mı?
Cevapla