Lise aşkı mı ? Üniversite aşkı mı ?

İkisi de değil. Çocukluk aşkı.. İlk platoni.. Okul çantasını evine kadar taşımama izin verdiğinde çok mutlu olmuştum. Ne güzel kokuyordu saçları minik meleğin. Üçüncü sınıfta aramızdaki taşlar da kalkmıştı; ama zelzele oldu.. İlk öğretmen ben doğmadan 52 yıl önce toprak olmuştu.. İkinci öğretmen ise ben doğduktan 9 sene sonra toprak oldu. Mezun olduğum zamanı görseydi keşke, elini öper başıma koyardım ilk karnemi aldığımdaki gibi. Ve daha sonra O'ndan aldıklarım gibi.. Dördüncü sınıfta bam başka bir şehirde bambaşka insanlar vardı. Ama benim aklım ve kalbim geçmişteydi. O yıl kimseye aşık olmadım, hocamın da elini öpmedim. Ertesi yıl çingenenin birini sevdim, beyaz çocuğu beğenmedi. Hocamın elini yine öpmedim. Demek ki söylememek gerekiyomuş dedim kendi kendime. Ortaokulda birini sevdim, iki sene söylemedim, babasının tayini çıktı gitti. Orta sonda serdar ortaç dinleyip dans eden kızları, feridun düzağaç dinleyip aşkı su gibi içmiş kızları hiç sevmedim.. Lisede güzeldiler, ama popçuları yine sevmedim. Lise bitmeden birini sevdim, arkadaşımdı ulan sevemedim..

Sonra sevmeyi bıraktım. Kimseyi sevmezken beni sevmeye başladılar. Seviyorum dedi geldi, seviyorum dedi gitti. Mutlu edicem dedi geldi, böyle daha mutlu olursun dedi gitti. Çok iyi geliyosun bana dedi geldi, bu kadar sevme beni dedi gitti.. Her bir manyak beni buldu.

Bu yüzden ne lise, ne de üniversite. ..En güzeli çocukluk aşkıydı..

Lisede kimse bana mezhebimi, siyasi partimi sormadı. Herkes tipine göre beğeniyordu. En azından fazla şart koşul yoktu. ( seks olmadı ama bol bol yiyiştik durduk )

Üniverstede çıkarlar ön plana geldi. Akşam arabayla gezdirmeler, siyasal düşünce farklılıkları, mezhep farklılıkları bir sürü saçma şey. Üniverstenin tek iyi yanı: seks. Aşk çok geride kaldı. Şartsız koşulsuz sevecek birini bulamadım o da beni bulamadı.