Çocuklu bir adam sevmek bu kadar utanç verici mi?

değiştiremeyeceğimiz tek şey, ilk ailemizdir. birini çok sevebilirsin, birini ailenden, kendinden dahi çok sevebilirsin. ama emin ol hiç kimse ailen kadar sana şevkat ve ilgi göstermez, gösteremez çünkü aynı kanı, aynı canı, aynı hissi taşımıyorsunuz. çok sevdi, gösterdi diyelim, yine de ailen gibi hiç kimse ömrünün sonuna kadar aynı şevkati sana göstermeye gücü yetmez, bir yerde tökezler, tükenir ve yavaş yavaş azalarak vazgeçer. sonra pişman olan en başta sen, sonra da sevdiğin kişi için hiçe saydığın ailen olur. sevgi karın doyurmaz kızım, duygularınız kadar mantığınızın da fikirlerini dinleyin biraz. seviyorsunuz, seviliyorsunuz diye kulaklarınızı büsbütün kapatmayın mantığınızın sesine. emin ol sevmek, sevilmek cicim ayları bitene kadardır. ondan sonra ne kadar sevsen de, ne kadar sevilsen de hayatın acı gerçekleri bir bir karşına dikilir, bundan kaçış yok. herkes sevdiği bir insanla güzel bir hayat düşlüyor elbet ama bu sadece duygularla elde edilecek bir düş değil, mantığa da ihtiyacın olacak bunun için. sevdiği yüzünden baba evini terkedip biricik ailesini hiçe sayan nice kızlar, cicim ayları bittikten sonra bu gibi ağır sorumluluklarla ve hayatın yeni rollerine yüklediği acı gerçeklerle tanışınca yavaş yavaş anlıyorlar hata yaptıklarını ve baba evinin yerini, hiç bir sevgili evinin tutamayacağını. bir çoğu belki verdiği karardan pişmanlık duyup geri dönmek istiyor baba evine ama kolay mı? elin adamı kucağına dikmiş 2-3 çocuk, anandan babandan koparmış başka bir hayata oturtmuş seni, aradan yıllar geçmiş, bir çok duygular, hatırlar kırılmış, zedelenmiş, kolay mı bütün her şeyi sıfırlayıp başa almaya?

kendini öldürmekten bahsediyorsun. bu kadar aptal olma. emin ol hiç bir sevgili, uğruna bir can feda etmeyi haketmez. haketmez, çünkü sen ölsen de hayat senden sonra da bir şekilde ardında bıraktıkların için devam eder. ve acını ebediyen sadece annen baban içlerinde taşır. sevdiğin mi? kara toprak seni çürüttükten sonra yeryüzünde yerini alacak milyonlarca insan varken elbette hayat onun için de devam ediyor olacak, seni ne kadar çok sevmiş olursa olsun.

belki duymak istemediğin şeyler söyledim, belki çok mantıksal yönden ele aldım durumunu ama gönül ister, mantık doğruyu söyler, bunu unutma. sen gerçeklere gözlerini ne kadar kapayıp gönlünün sesini dinlemek istesen de, gerçekler gözlerin kapalı da varlıklarını sürdürüyor olacaktır. bu yüzden ne canından, ne ailenden vazgeçeyim deme. bunu yaparsan ancak kendinden vazgeçmiş olursun çünkü. emin ol kendi dengine ve hayat standartlarına uygun birileri çıkacaktır karşına ve öyle birini bulman, belki kısa vade de değil ama uzun vade de mutlu olmanı sağlayacaktır. herkesle ya da sevdiğinle mutlu olmak diye bir hayak var ama gerçek yok. gerçek ise; kendine uygun olanla doğacak mutluluktur.

Allah muhafaza kardeşlik, bu nasıl bir düşüncedir, unutma ki Allah sevgisini unutturan sevgiden hayır gelmez... sen üzülmekten çıkmışsın adeta kendini kahrediyorsun, bunun sana hiçbir faydası olmaz, ailenin bu konudaki baskısı ve tutumu önce akraba, tanıdık ne söyler kaygısı olduğundandır, sonra da senin iyiliğin içindir, sonuçta hangi aile çocuğunun kötü olmasını isterki, sen şu an ki ana göre konuşuyor ve harap oluyorsun, ama ailen ilerisini düşünüyor, herkesin karşısına sevebileceği birileri mutlaka çıkar, cahiliye döneminde değiliz ki, hemen hemen herkez ne kadar bakımlı ve kültürlü, bu gibi ciddi mes.eleler gözyaşı dökmekle olmaz, yazık etme kendine, geri dönüşü olmayan bir yola sakın girme ölümü düşünmek gibi, kendini biraz toparla önce, aklı başın yerine gelsin ve mantıklı düşünecek hale bir gel, sonra ailenle otur ciddi ciddi, konuş, herşeyi bir bir anlat, ama ağlayarak değil, gelip istesin seni sevdiğin kişide, çocuğu olan birini sevmek tabikide kötü birşey değildir..